Şöyle İzah Edeyim...

Away We Go

2011-11-22T11:15:00.001-08:00

Ceren benden önce izledi bu filmi (çoğu kez olduğu gibi). Sam Mendes, hareket halindeki bir çift (Revolutionary Road'un aksine), daha umutlu bir film intibası falan hepsi bir araya gelince dedim izliyeyim. Pazar günü, yalnızım, film izleyesim geldi, tam sırası.

Beğenemedim maalesef (Sonra öğrendim ki Ceren de beğenmemiş, bu huyunu da seviyorum, ben olsam mesela "beğenmedim bence izleme" derim, beğenmediği film hakkında ne diyeceğimi merak edip izle diyor kız). Tam sorunu da anlayamadım. Daha doğrusu tespit ettiğim bir çok ihtimal var ya, hangisinin beni gerdiğini anlayamadım.

1-Maya Rudolph, çok soğuk ve suratında devamlı bir bitse de gitsek ifadesiyle oynamış. Bir de Maya Rudolph'u ben ilk kez izledim.
2-John Krasinski, oyununda sıkıntı yok bence ama çizilen karakter biraz garip.
3-Maya Rudolph-John Krasinski çifti, bir yerde Verona diyor ya "kimse birbirini bizim gibi sevmiyor ne yapacağız biz?" diye, o sevgiyi, aşkı bir sahnede bile göremedim. Bu iki oyuncunun kimyası uyuşmamış sanki.
4-Neden gitme gereği duyduklarını daha doğrusu neyi aradıklarını bilmiyorlar ve onlar bilmediği gibi biz de bilemiyoruz. Ve film bittiğinde bulduklarını söyledikleri şeyi de anlayamıyoruz. Burdan genele varırsak, film çok kapalı, derdini anlatamıyor gibi. Kişisel bir film, ama sanki yazanın ya da yönetenin dahi anlamayacağı, sadece o iki karakterin arasında gelişen hissiyatı o iki karakterin anlayabileceği bir hikaye gibi daha çok. Bir yerden başlamadığı gibi bir yerde de bitmiyor.
5-Yan karakterlerin istisnasız hepsi karikatürize. Hele şu eski patronunun olduğu sahneleri ileri alasım geldi mütemadiyen.

Sam Mendes her haliyle (iyimserlik, renk, zaman, karakterler, mekan ve statik olma durumu) Revolutionary Road'un bir negatifini almış, bunda filmin verdiği zevk ve ulaştığı-ulaşabileceği kitle de ister istemez katılmış gibi. Hakkında okuduğum olumlu yorumların etkisiyle beklentilerimi yükselterek mi izledim ve beğenmedim diye bir iki gün de bekledim fikirlerim otursun diye, baktım gittikçe daha da acımasızlaşıyorum, iyice ukalalaşmadan bir yere yazayım bırakayım istedim.

4/10

Steven Wilson - Grace For Drowning

2011-09-27T14:45:00.000-07:00

Güzel eylül ayının üç güzel albüm getirisi oldu, birincisi yine Opeth'in Heritage'ıydı, ikincisi bugün yazdığım Road Salt Two ve son olarak progressive müziğin son yıllardaki en yaratıcı ve üretken adamı Steven Wilson'ın solo albümü Grace for Drowning.

Grace for Drowning Steven Wilson'ın Insurgentes'tan sonraki ikinci solo stüdyo albümü, ve Wilson'ın söylediğine göre, GfD, Insurgentes'ı başlangıç noktası kabul etse de, daha deneysel ve eklektik. Kendisine göre müziğin altın çağı 60ların sonları ve 70lerin başı, albümde de o dönemin özgürlükçü ve deneysel ruhunu retro olmadan verebildiğini düşünüyor.

Bu satırların naçiz yazarı ne düşünüyor peki? Steven Wilson'ın dediklerini yapmayı başardığını. Albüm hakkında söylenebilecek en son şey retro olduğundur, kaydından havasına çok modern bir albüm var elimizde. Öte yandan gerçekten akımları bir kenarı bırakıp progressive müziğin hakkını verdiğini görüyoruz kendisinin, caz ve saykedelik havalarda dolaşan ve bazen 20 dakikalara varan sürelerdeki şarkılar ile, kolay dinlenebilir bir albüm yapmadığı çok belli olsa da, içine girmesi kolay, ilk dinleyişte vuran ve sert bir albüm.

Şöyle düşünün, Steven Wilson bu albümle diyor ki, "Kolay dinlenebilir, hani neredeyse popa çalan müzik mi istiyorsunuz? Blackfield'da yapıyorum. Grup müziği mi? Kompleksite mi? Porcupine Tree orada duruyor. Gerçek beni tanımak mı istiyorsunuz? Buraya gelin." Ve gerçekten son yıllarda müzik piyasasındaki en müthiş insanlardan birinin kişisel müzikal dünyasına yolculuk etmek sizi cezbediyorsa Grace for Drowning'i dinlemelisiniz.

10/10

Pain Of Salvation - Road Salt Two

2011-09-27T14:13:00.000-07:00

Beklenen gün geldi ve Road Salt ikilemesinin ikinci bölümü Two da raflardaki yerini aldı. Road Salt One ile ilgili kritiğim bu sayfalarda duruyor, hatta en son kritik ettiğim albüm de ikilemenin ilk bölümüymüş.

Lafı fazla uzatmayacağım, söylemek istediklerimi söyleyeyim, kaçayım. Pain Of Salvation, Daniel Gildenlöw önderliğinde kendisinden beklenen değil, kendilerinin istediği müziği yapmaya devam ediyor, grubun müziği Remedy Lane'den beri devamlı bir değişim içerisinde, çıkan mamul bence her zaman iyi oldu. Bu albümde de Road Salt One ile girdiği yolda bir adım daha ileri gidiyor, sade ambalaj, sade kayıt, sade sözler, sade bir miksaj ve sound. Daniel Gildenlöw'ün müzikal kimliğini kazanmasında etkili erken dönem rock müzisyenlerinin etkisinin hissedildiği bir albüm yine. Ve her büyük grubun en verimli ve en tepedeki zamanlarında olduğu gibi dertlerini en sade şekilde anlatabildikleri dönemde Pain Of Salvation süssüz, sessiz, derinden bir albümle müzikseverleri selamlıyor.

Grubun eski albümlerde The Perfect Element ile, Beyond The Pale ile yapmasına aşina olduğumuz uzun ve toparlayıcı şarkı formatındaki kapanışı The Physics of Gridlock'ta Daniel ingilizcenin güvenli sularından çıkıp fransızcaya geçiyor ve az kelimeyle çok şey anlatmaktaki ustalığını yine sergiliyor.

je vous donne la misère. je vous donne la vie. je vous donne la misère: je vous donne la vie.

Yani, "Size acı verdim. Size hayat verdim. Size acı verdim: Size hayat verdim." Acının, dertlerin falan bunların hep hayatın getirisi olmasına dair, var oldukça içimizde hissetmeye mecbur olduğumuza dair net bir anlatım. Şu aralar duymaya ihtiyacım olan türden bilgece dokunuşlar, albümle daha kolay kaynaşmamı sağladığından ayrıca not düşeyim istedim. Belki albümün tamamı ile çok alakasız bir şey anladım ben buradan ama çok da önemli değil. Bende uyandırdıkları önemli.

Kısacası, albüm olmuş, diskografide kendine sağlam bir yer bulacaktır. Kıracağım bir-iki puanı ise bazı şarkılar One'daki şarkıların üzerine yazılmış hissiyatını verdiğinden oldu, ki aynı konseptin devamı olarak değerlendirilen iki albümde bu normal olsa da rahatsız etti. 8 olsun bizim olsun diyoruz.

8/10

1 Eylul 2011: Babadag, Patara, Gombe, Yesilgol, Ucarsu

2011-09-01T17:33:00.000-07:00

Saat 12'ye dogru Oludeniz Ovacik'tan yola cikiyoruz. Paragliding'e gonul vermislerin zirvesinden kendilerini gokyuzune biraktigi Babadag'in eteklerinden geciyoruz uzunca bir sure... Oludeniz'e yukaridan bakiyoruz, sonra Oludeniz'den de guzel koylara yukardan bakiyoruz, patika oldugunu saniyoruz inmek icin ama zamanimiz yok. Erteliyorum onumuzdeki tatillere; yola devam ediyoruz.

Hedef aslinda Kumluova, ama programimiz baya baya dinamik, iki dakkada bir degisiyor. "G" adli koye gidiyoruz once. Koyun adi G, ama yabanci turistlerin bol oldugu bu Karaagac mevkiinde "Cii Koyu" denmemesi icin tabelelarda "Gey Koyu" olarak geciyor.

G'den Kumluova'ya inis varmis ama 'sizin araba bile gidemez, cok bozuk' diyorlar. Sizin araba dedikleri evsahibimiz Ahmet Gursu'nun X5'i. Karaagac'a dogru geri donuyoruz. Bogazici Koyunden gecip devam ediyoruz. Hem Bogazici'nde hem G'de yol kenarinda cocuklar var, el salliyorlar hep, G'de manzara var, azcik turizm var. Cocuklari daha neseli. Bogazici'nde fakirlik var, daha icerde kalmis. Su dahi yok koyde. Gecim kaynaklari belli degil, tarim yok, tek tuk keci suruleri var. AKP'ye oy vermisler hizmet gelsin diye. Su gelmemis ama su depolari gelmis. Cocuklari daha somurtkan. Yine de el salliyorlar. El sallasiyoruz hep cocuklarla.

Kalkan yoluna cikiyoruz, dedim ya programimiz dinamik, Kumluova'yi pas geciyoruz. Patara'ya yollaniyoruz. Patara'da denize giriyoruz. Plajkart cikmis, Muzekart benzeri bir uygulama, plajli orenyerlerinde gecerli 10 giris, 7,50 TL. Ondan aliyorum. Gerci yarindan sonra plaj falan kalmayacak hayatimda bir yilligina ama olsun.

Patara'dan asil hedefimiz olan Ucarsu'ya dogru yola cikiyoruz, yolumuz uzun. Kalkan'a devam ediyoruz. Kalkan'dan Elmali yoluna sapiyoruz. Islamlar basta olmak uzere, adini hatirlayamadigim bir suru koyden geciyoruz. Ardindan Gombe.

Yolustu Lezzet Duraklari : Ucarsu Kebap Restaurant

Gombe'ye vardiktan sonra, Ucarsu yolunda Ucarsu Restoran'da yemek molasi veriyoruz. Asil olayi tepsi kebabi imis, ama bir saatte hazir olacagini soyluyorlar. Kahvaltiyla duran biz olumlulerin o kadar sabri ve gucu yok, daha hizli hazir olacak olan kavurmada karar kiliyoruz. Keci ve oglak eti var isletmede sadece, kilo usulu satis yapiliyor. 2011 yili Eylul ayi itibariyle etin kilsou 45 TL, ve kemik de beraber tartilip ardindan eti siyriliyor. Biraz pahali anlayacaginiz. Ama lezzetli. Mekanda alkol de var. Neticede odenen hesap soyleydi:

1,5 kg oglak but

1 kucuk Yeni Raki

1 Kola

2 Tabak Keci Peyniri

2 Tabak Keci Yogurdu Suzme

2 Sogus Tabagi

140 TL.

Pahali mi, pahali. Ama butceniz icerisindeyse ugrayin, zamaniniz varsa alameti farikalari tepsi kebabini deneyin derim. Kavurma da guzeldi ama, aklinizda olsun.

Ucarsu, Gombe beldesinin 10-12 km yukarisinda, ulasimi tek serit bir patikayla olan kaynak suyunun adi. Hemen yaninda Yesilgol var, bir krater golu o da. Ikisinin de suyu buz, Yesilgol'un olayi adindan da anlasilabilecegi gibi yesil olmasinda. Daha yukarilarda cok daha buyuk bir krater golu oldugunu biliyoruz ama yetisemeyecegimiz icin pas geciyoruz.

Donus yolu daha zorlu. O patikayi yavas yavas geri iniyor, sonra Elmali uzerinden Seki'ye geciyoruz. Seki icin tirmanis daha da zorlu, en son 1850 metrede pik yapip inise geciyoruz.

Seki'den sonra yol duz. Zaten Antalya - Fethiye yoluna girdikten sonra da Oludeniz'e zorlanmadan variyoruz.

Daha yogun denize girme hayallerim olsa da bu gezi icin, Kidrak Yolu'ndan Oludeniz'e hakim manzaralar ve Yesilgol'un hatrina Kumluova'da aklim o kadar da kalmiyor. Gelip rotayi gmap-pedometer'da cizmeye basliyorum\ 310 KM gosteriyor. Google Maps'in bilincinde olmadigi o patikalarla beraber 350 KM kadar yol yaptigimizi ben biliyorum. 350 KM kaldigimiz yerden Izmir'deki eve kadar olan yola tekabul ediyor...

E3 2010 - Microsoft XBOX 360 Keynote

2010-06-15T01:47:00.000-07:00

Dün akşam TSİ 8:30'da başlayıp yaklaşık 2 saat süren XBOX 360 konferansını canlı olarak takip ettim.

Öncelikle geçen seneden sonra koca bir hayalkırıklığı yaşadığımı söyleyebilirim. Zira bir yıl içerisinde Microsoft yenilik adına ortaya birşey koymamış, sadece bazı şeyleri kesinleştirmiş ve makyajlamış. Ne demek istediğimi anlatacağım.

Öncelikle Treyarch ile yaptıkları anlaşmayı açıkladılar ve Black Ops oynadılar, gameplay'e tanık olduk, Modern Warfare'den sonra tekrar ikinci dünya savaşı senaryosu çıkaracaklar diye tırsmıştım Call of Duty adıyla, neyse ki daha güncel bir senaryo var ortalıkta gördüğüm kadarıyla. Açıkladıkları anlaşma da Call of Duty ile ilgili her türlü içeriğin öncelikle Xbox'ta ulaşılabilir olacağıydı. Fena olmayan bir durum aslında. Bu anlaşmanın da 2010, 2011 ve 2012 yılları için geçerli olacağını ekleyelim.

Ardından Metal Gear serisi yaratıcısı Hideo Kojima sahneye çıktı ve Metal Gear'in XBOX için tasarlanan oyunu Metal Gear Solid: Rising'i tanıttı. Kojima'nın geçen sene sanırım Don Mattrick "XBOX'ta Snake'le oynamak süper olacak" dediğinde "Snake ile oynayacağınızı söylemedim" diye laf çarpması sonrası Rising için başka bir karakter yaratılmış. Adını hatırlamaya kasmayacağım ama japonca kes ve al (cut and take) anlamına gelen bir ismi olan karakter genel olarak kesip biçiyor :) En son karpuz kesti adam.

Neyse, ardından Gears of War'u yaratan stüdyonun elemanları geldi ve 4 kişi co-op GeoW 3 oynadılar. Eğlenceli geliyordu baya.

Ardından Lionhead Studios'un başkanı Peter Molyneux geldi sahneye ve Fable 3'ü tanıttı. Adam sahnede durur ve ne Natal, ne de Milo derken keline vurasım "Nerde lan Milo? Umut taciri?" diyesim geldi.

Neyse efenim, hemen ardından güzel bir cinematic eşliğinde Crytek - Microsoft ortaklığı açıklandı. Codename Kingdoms olacak sanırım oyunun adı.

Ardından Bungie'ciler geldi ve Halo oynadılar. Şu Halo'nun olayını da anlayamadım bir. Çok hakim olmamakla beraber olaya, bu oyundan itibaren sanırım gemi savaşları da olaya dahil oluyor. Geçen oyunlarda da varsa kızmayın, dediğim gibi hiç ilgilenmiyorum.

Hemen ardından Project Natal'ın piyasa ismi Kinect tanıtıldı. Hareket ve ses algılayıcılarından oluşan bir ürün biliyorsunuz. Geçen seneki E3'te tanıtılmış ve büyük fırtına koparmıştı. Bu sene son hali sunuldu, beraberinde geçen sene konsept tasarım halindeki oyunları yine son haline getirilmiş halde sunuldu. Dans oyunları, spor oyunları, kinectimals adındaki bir sanal hayvancık besleme oyunu, dashboard'a kinect entegrasyonu, kinect ile videokonferans, ESPN entegrasyonu, aerobik, yarış oyunları tanıtıldı. Benim beklentim Kinect'in (Natal'ın) tüm oyunlara entregre geleceği şeklindeydi ama bu haliyle XBOX baya bir Wii'ye benzemiş, özellikle gelen oyunların grafik arayüzleri Wii oyunlarına oldukça benzemekte.

Star Wars Force Unleashed 2 demosu gösterildi, tabi birini oyun oynarken göstermediler. Benim aklıma hep takılan olay, Kinect'in yürüme olayını nasıl algılayacağıydı, SW'de yürüme değil de Force Speed vardı. Yani düşman dövüp olduğun yerde, ileri uçuyordun. Baya keyif kaçırıcı bir durum haline gelir böyle.

Forza Motorsport gösterdiler, arabanın önünü arkasını inceleyebiliyormuşuz Kinect sayesinde, ve direksiyonsuz kullanabiliyormuşuz. Denemek lazım. Direksiyonun kendince güzellikleri var bence, daha başarılı response time ve force feedback gibi.

Ve hemen ardından da XBOX 360'ın yeni versiyonunu tanıttılar. Şu ankinden farklı olarak entegre Wi-Fi ve 250 GB harddiskle gelecek, 5 USB portu var arkada, tek fan var şimdiki XBOX'lardaki çift fanın yerine. Fiyatı 299 dolar, şu anki XBOXla aynı dedi Don Mattrick ama dedikodular Arcade ve Elit'lerin fiyatının düşeceği yönünde. Ha bu arada, artık yeni XBOX üretimi yapılacak, elimizdeki fat kasa eski XBOX'ların üretimi bitti. Piyasadaki fat XBOXlar ise satılmaya devam edecek tabi.

Şahsi kanaatim, başta da belirttiğim gibi, geçen seneki E3'ün üzerine Microsoft'un yenilik namına birşey sunmadığı. Geçen sene Kojima Metal Gear'in XBOX'a geleceğini söylemişti, bu sene de söyledi. Geçen sene Last.Fm, Facebook, ESPN, Netflix vs XBOX'a gelecek dediler, bu sene de aynısını söylediler. Geçen sene sundukları Natal, oldu Kinect. Geçen sene Natal'ı tanıtırken gösterdikleri marifetleri bu sene isimlendirilmiş oyunlarla yaptılar. E, Natal'ın 2010 Kasım'da satışa çıkacağı zaten söyleniyordu, bu da yenilik değil. Milo'dan haber yok (Ah Peter Molyneux), Core Gamer'ların aslen ilgilendiği halihazırdaki oyunlara Kinect entegrasyonundan hiç haber yok. Tek heyecan verici olay CoD serisindeki öncelik alma ve Crytek ortaklığı, ki Crysis sevmem, CoD'u da Mouse ve klavye ile oynamaya devam edeceğim.

Dolayısıyla geçen seneki şovun üzerine bu sene Microsoft hayalkırıklığı yarattı. Bu akşam Sony Keynote'u var, onu bekliyoruz.

Towelhead

2010-06-08T15:05:00.000-07:00

Canımız kanımız Alan Ball'un, Alicia Erian'ın aynı adlı romanından senaryoya uyarlayıp yönettiği 2007 yapımı Towelhead'i en sonunda izledim.

Körfez savaşı döneminde kısmen manyamış amerikan halkı, üst-alt kimlik bunalımındaki melezler ve cinsellik üzerine kurulu film, tam Alan Ball'un Amerikan Beauty, Six Feet Under ve zaman zaman True Blood'da oynamayı sevdiği mevkilerde dolaşıyor. Rahatsız edici, provokatif ve bir noktada gelenekçi. Önceki işlerinde olduğu gibi, kayıplar olsa da sonu bir şekilde umuda bağlanıyor, izleyici kendisini kötü hissetmiyor.

Six Feet Under'ın Olivier'i Peter Macdissi ve Aaron Eckhart baya sivrilmiş diğer oyuncular arasında. 13 yaşındaki sabiyi oynayan ama aslında filmin çekildiği dönem 18 yaşını doldurmuş olan Summer Bishil de akılda kalıcı bir performans sergilemiş.

Alan Ball'un performansının kendi yarattığı şeylerde daha yüksek olduğu aşikar, bu sebepten bir iki puan kırıyorum, yine de ortada izlenmeye değer bir film var.

7,5/10

Samba üzerinden harici diskteki dosyaları paylaştıramıyorsanız...

2010-05-30T01:43:00.000-07:00

Linux kurulu makinanız üzerindeki harici diskinizde (mybook falan) paylaştırmak istediğiniz dosyalar, klasörler vesaire, platformdan bağımsız ağdaki diğer makinalarda görünmüyorsa, veya görünüyor da ulaşılamıyorsa, dosyaları paylaştırdığınız makinada etc/samba/smb.conf'u açıp workgroup=WORGROUP (ya da çalışma grubunuzun adı neyse) satırının altına;

force user = user name

satırını ekleyin. user name parametresinin o bilgisayardaki kullanıcı adınız olduğunu hatırlatayım. Problem çözülmüş olacak.

Issız Adam

2010-05-29T17:27:00.000-07:00

Altyazı aramaya üşendiğim bir akşam, yıllardır içimde ukte kalmış bir filmi en sonunda dimağıma kazandırayım istedim ve Çağan Irmak'tan Issız Adam'ı izlemeye koyuldum.

Çok çirkin film. Bu filmi Ceren'le izlemeye kalkmış, ilk 20 dakkasına dahi dayanamamış, kapamıştık. O zaman doğru karar verdiğimizi anlamış bulunuyorum. Ağır olmaya çalışan ama herhangi bir anlam ifade etmeyen karmaşık metinler, neden başladığı, neden bittiği belli olmayan bir ilişki, bir ara gelip ortama giren ve sonra giden taşra anası, ve nihayet en sondaki karşılaşma kısmındaki çiğlik. Çağan Irmak'ın bundan önce çıkardığı Mustafa Hakkında Herşey ve Babam ve Oğlum'u beğenen biri olarak, bu sefer kendisinin saçmaladığını üzüntüyle görüyorum.

Tanrı bizi tam da büyüme döneminde Issız Adam'la karşılaşmış neslin gazabından korusun diyor ve sözlerime son veriyorum. Twitter'da zaten hızımı alamayıp giydirdikçe giydirmişken filme, ekstradan buraya kötülemeyeyim. Emeğe saygı.

2/10

Pain Of Salvation - Road Salt One

2010-05-28T03:41:00.000-07:00

Daniel Gildenlöw ve tayfasının Road Salt ikilemesinin ilk bölümü Ivory yaklaşık 10 gün önce resmi olarak piyasaya çıktı. Sonda söyleyeceğimi baştan söyleyeyim yine, albümü çok beğendim. Biraz daha derinlemesine kurcalarız yazıda ama, dinleyicilerini ikiye böldü bu albümle yine PoS, böylece grubun dinleyicileri One Hour By The Concrete Lake'in çıkışından beri totalde 27 parçaya bölünmüş oldu.

En son Linoleum'u burada yorumlarken şu satırları yazmıştım:

Tabi Daniel çok olağanüstü bir müzisyen olduğundan, bu dönemler asla gelmeyebilir. Sıkılan gruptan çıkar, beriki gruba girer, sound değişir ama grup güzel müzik yapmaya devam ederse işler yolunda gider. Ama çeşitlilik her zaman iyidir ve Daniel’in diğer elemanları beste yazımına katmaya izin verdiğinde ne olabileceği ile ilgili elimizde sağlam bir done var.

Neyse, sonuç itibarıyle, şahsi kanaatim, bulutlu ve yağmurlu günlerin Pain of Salvation’dan daha oldukça uzakta olduğunda. Linoleum iyi bir EP, dinlerken zevk alıyorsunuz. Sound’u bir EP’ye göre oldukça kişilikli ve grup yeni bir şeyler denemiş. Tavsiye ediyorum.

Gelmeyebilir dediğim dönemler şunlar: "Pain of Salvation’ı kendi istediği yöne çekebilir Daniel, bir noktada dinleyicileri memnun edememeye başladığında (ki Scarsick’le bu ufak ufak başladı, ki ben başyapıt olduğunu düşünüyorum) millet o taptığı Daniel’e bu sefer aynı hızla sırtını dönebilir. Bu da bir çok mecrada huzursuzluklara yol açabilir." Görüyorum ki ben hala aksini düşünsem de, huzursuzluklar beklediğimizden de çabuk başladı hayranlar arasında. İnsanlar BE çıktığında "nerede o remedy lane, nerede o perfect element" derken, şimdi "nerede o BE'nin havası" demeye başlamış.

Buralarda albüm vesaire bişeyler kritik ederken janr noktasında nasıl sıkılıyorum, nasıl sıkılıyorum bilemezsiniz. O yüzden o sulara hiç girmeyeceğim, değişim devam ediyor diyeyim siz anlayın. Linoleum tarzı hakim, zaten EP'ye adını veren şarkı albümde de sırıtmadan yer alıyor (en sert şarkı olarak). Albüm ep'den çok daha melodik, daha dinamik, vokal melodileri daha catchy, şarkı sözleri ise daha sade (daha da sade) ve daha direkt.

Nasıl diyeyim, Pain Of'u çok seven arkadaşlarımdan biri "yazık oldu gruba" diye yorumladı, müzik zevklerimizin her zaman paralel olduğu yakın bir arkadaşım ise "şahane olmuş" dedi albümü sorduğumda. Kız arkadaşım "sarmadı" dedi, ben ise mütemadiyen dinliyorum. Albüm kritiklerinin zaten insanlara "albüm aldırma" gayesi güttüğü zamanlar çok geride kaldı, hala CD'lere para vermeyi düşünenler, kritik okumak yerine albümü bir şekilde elde edip, kendileri kritik edip CD'sini almaya karar veriyor ya da vermiyorlar. Benim fikrimi merak eden şuracıktaki 25-26 kişi de bilsin ki, Pain Of Salvation Daniel Gildenlöw'ün önderliği yolunda, Daniel'in sevdiği - istediği tarzdaki müziğine devam edecek, fanlar arasındaki bölünmeler de sürecek, her çıkardığı yeni albümü daha az kişi sevecek, ama ilerde Pain Of Salvation'ın değeri daha iyi bilinecek. Kendilerinden bekleneni, popüler olanı yapmayı seçmedikleri bu albümlerin değeri ileride anlaşılacak, çünkü böyle, "beklentiler gözetilmeksizin" üretilen müzik zamandan bağımsız olarak büyür, yaşar ve klasikler arasına girer. (Milletin itin götüne soktuğu Load'un nasıl zaman içinde "Load şahane albüm ama St. Anger'la ağır sıçtılar" mertebesine terfi ettiğini hatırlayınız), bu bağlamda, beklentileri karşılamak için yapılmış Death Magnetic ileride ancak alelade bir Metallica albümü olarak kabul edilirken, zamanı geldiğinde Load'un hakkı tesilm edilecek, aynı Six Degrees of Inner Turbulence'in, Scarsick-Road Salt'un, Leucocyte'ın vesaire'nin hakkının teslim edileceği gibi. (diyorum ben)

9/10

Hoşçakal Usenet, Merhaba Torrent

2010-05-18T01:18:00.000-07:00

Sanki ilk defa torrent kullanıyormuşum gibi bir hava vermiş olabilirim, alakası yok. Ama newzbin'in çakması, nzbmatrix'ten de istediğim verimi alamamam dolayısıyla ayda 10 dolar astraweb'e vermekten vazgeçtim.

newzbin+sabnzbd'yi değerli arkadaşlarım Mert ve Tolga'nın evinde ilk gördüğümde baya hoşuma gitmişti, problemsiz remote connectionlar, harika bir index servisi ve şahane isimlendirme (ki burada alkışlar strict naming policy'ye dikkat eden newzbin'e gidiyor) falan acayip işime yaradı, rss'ten dizileri ekledim, diziler kendi kendine indi, XBMC'nin takip ettiği klasöre yerleşti, XBMC bunları gördü, her gün televizyonumu açtığımda karşımda o gün inen dizilerim, filmlerim duruyordu.

Sonra newzbin ingilterede görülen dağıtım hakları davasını kaybetti, nzbmatrix'e geçtik, newzbin'deki düzenden eser yoktu, rss'i sorunluydu, velhasıl aynı kolaylıkta olmadı. Birşeyleri indirdikten sonra kopyalamak, isimlendirmek, yapıştırmak falan beni bozuyordu. Ben normalde ücret ödemeden de bulunabilecek ve indirilebilecek şeyler için ayda 11-12 dolar parayı vermeye, herşeyi kendi kendine hallettiği için bu kombo, razı olmuştum.

Neyse, ağustosta askerim, daha da fazla para vermeye devam etmeye gerek yok dedim ve torrent'e döndüm. HTPC+Server'ım 7/24 açık olduğundan ve kendisini direk bir monitörle, klavyeyle mouse'la kullanmadığımdan, yine sabnzbd gibi bir web arayüzü olan torrent istemcisi aradım (linux üzerinde çalışan tabi, yoksa windows üzerinde utorrent candır) ve transmission ile deluge adaylarım arasına girdi. Transmission web arayüzünde bir bağlanma bir bağlanmama gibi problemler çıkardı. Bir de transmission'a plugin eklenemiyordu. Diğer yandan deluge sahip olduğu extractor, flexrss, webui gibi pluginler ile daha çekici geliyordu, onun da yapılandırması tam bir başağrısı oldu ama en sonunda oldu.

Dizilerin son bölümlerinin torrentlerini otomatik indirmek için Torrent Episode Downloader'a (TED) güvendim, daha evvelden de kullanmıştım, o zaman sorunlar yaşamıştım ama şu an oldukça sorunsuz.

TED'in torrentleri indirdiği klasörü deluge'de watched folder yaptım, oraya inen torrentleri deluge direk indirmeye başlıyor.

1.0 ratio olana kadar seed etmeye devam ediyor, sonra da torrent'i ve datayı siliyor.

İnen dosyaları ise complete folder'a rarlıysa extract ederek, rarsız ise direk taşıyor.

Şu an, ücretsiz bir çözüme göre gayet faideli, işimi görüyor, tavsiye ediyorum.

newzbin+sabnzbd, sizle çok güzel günlerim oldu, en başağrısız download deneyimlerimi sizinle yaşadım. Ama newzbin'in aramızdan zamansız ayrılışı, yanından Ferrari ayrılmış Sivok gibi, sabnzbd'nin de performansını düşürdü. Yıldızlara para verme dönemi malesef benim için bitti, artık altyapıdan gelen gençlere yöneliyorum.

Sizi hiç unutmayacağım.
Deniz.

Kurulum ve codeclerle ilgili düzeltme

2010-05-07T01:33:00.000-07:00

Bu arada, XBMC ile ilgili bir hatalı bilgi verdim, kuruluma hazırlama noktasında;

XBMC her tür kurulumda kendi codecleri ile birlikte geliyor ve sistemde kurulu olan codecleri kullanmıyor. Yani hiç codec kurulmamış bir sisteme XBMC kurarsanız da içerisinde tüm codecler geldiği için problem yaşamıyorsunuz.

AMA,

işlemcisi yüksek olmasa bile, dahili ekran kartı güçlü olan ion çipsetli bazı makinalarda, hd içeriğin yükünün grafik işlemciye yüklenmesini engelliyor bu durum.

Örnekle açıklayayım:

ion chipsetli zotac mini itx kartım var, atom 330 işlemci (dual core 1.6 ghz) ve nvidia 9400 grafik işlemcisi var.

Normalde, windows altında klite codec pack ile hd içerik oynatırken görüntü kalitesinde düşme olmuyor, işlemciye yüklenmiyor.

Windows altında XBMC üzerinden aynı videoyu oynattığımızda donanımsal hızlandırma sağlayan bir codec kullanmadığı için programımız, hepsi işlemciye biniyor ve başarım düşüyor, işlemci yükü artıyor.

Oysa ubuntu veya bir başka linux dağıtımı altında XBMC ile aynı videoyu oynatırsak aynı sistemde, decoding ayarlarının da VDPAU'da olmasına dikkat edersek, donanımsal hızlandırma yaptığını ve 1080p'lerde işlemcinin %4-5 civarında yük aldığını, görüntü kalitesinde de herhangi bir düşme olmadığını görüyoruz.

Diyeceğim o ki;

Çok güçlü bir işlemciniz yoksa, ekran kartınızın yeni nesil (8 serisi sonrası) nvidialardan olmasının ve ubuntu benzeri bir linux dağıtımı kullanıyor olmanızın büyük avantajı var.

2 ghz üzeri bir çift çekirdek işlemciniz varsa, o kadar farketmeyecektir işletim sistemi ve ekran kartınız.

(XBMC prensip olarak açık kaynaklı ve ücretsiz kalmaya çalıştığından, donanımsal hızlandırma yapacak ücretli codecleri kullanmıyor, windows altındaki problemin sebebi de bu)

Scraper kavramı ve tercihler

2010-05-06T02:59:00.000-07:00

Filmler için klasör belirleme.
Filmleri etiketlemek / isimlendirmek.
Diziler için klasör belirlemek.
Dizileri etiketlemek / isimlendirmek.
Müzikler için klasör belirlemek.
Müzikleri etiketlemek / isimlendirmek.

Bu konuları da anlattığımı farkettim bu post'ta, dolayısıyla ilk post'ta yaptığım planda boş kalacaklar, ama bu yazıda hepsi var.

İşlerim güçlerim dolayısıyla uzuuunca bir ara verdiğim XBMC rehberine devam ediyorum. Konumuz Scraper kavramı, ki kendisi XBMC'nin en büyük esprisini oluşturur.

Mevzu şu: Bir klasör içerisindeki dosyalarınızın ne olduğunu tespit edip, bunları sizin belirleyeceğiniz veritabanlarındaki dosyalarla eşleştirip, haklarındaki bilgileri bilgisayarınıza indiren bir sistem var XBMC'de. Bu veritabanlarına scraper deniyor.

Örneklemek daha rahat olacak, kendi sistemimden yola çıkayım:

XBMC'nin içerik aldığı 3 adet klasörüm var. Bunlardan birincisi Movies klasörü, ki içinde filmler var. İkincisi TV klasörü, ki içerisinde televizyon dizileri var. Üçüncüsü de Music, bunun da içinde mp3 ve flac dosyalarım var.

(XBMC'yi ilk çalıştırdığımızda herhangi bir yerden herhangi bir dosya almaz, kaynakların konumlarını belirlemeniz gerekir. Add source dediğinizde videos kısmına girip, rahatlıkla ekleyebilirsiniz.)

Kendi örneğimden devam ediyorum. Add source deyip movies klasörünü gösterdiğimde, ekranda set content dediğimde bu klasörün ne içerdiğini sorar. Movies klasörünü seçtiğimden bu klasörün film içerdiğini XBMC'ye iletiyoruz. Scraper seçimi de burada oluyor, themoviedb, imdb, rotten tomatoes gibi scraperlar arasından birini seçiyoruz, bundan sonra XBMC bizim o klasörümüzü tarayıp, dosya isimlerinden hangi filmlerin o klasörde olduğunu tespit edecek ve XBMC'nin alametifarikası olan görsellerini sabit diske indirecek.

Scraper'ı seçtikten sonra aşağıda seçenekler göreceğiz, onların da ne işe yaradığını anlatayım:

Exclude folder from scans: Bu seçildiğinde, gerçekleştirilecek taramalar bu klasör atlanarak yapılır.
Run Automatic Scan: "OK" dendikten sonra seçili klasörde taramaya derhal başlar.
Use Foldername for Lookups: Klasör ismini esas alır, klasörün içindeki video dosyaları yerine, buna az sonra geleceğim.
Folder contains a single Video: Bu seçenek, klasördesadece bir video dosyası olduğunu varsayar, normalde bir klasörün içerisinde birden çok video dosyamız olduğunu düşünür XBMC ve eğer seçtiğimiz klasörde tek bir film varsa bunu seçmeliyiz.
Folder contains a single TV Show: Üst taraftaki açıklamayı tv dizilerine uyarlayın.
Scan Recursively: Alt klasöleri de tarar (iki seviye aşağıya kadar). Tv dizileri her zaman bu seçenekle taranır.

Şimdi, scraper olayını anladıysak, olaydaki inceliklere gelelim.

Scraper'ın olanca gücüyle çalışması için en önemli şey isimlendirmedir. Çünkü dosya isimlerini esas alır Scraper'lar. Bu yüzden, görsellikte ve tüm dosyalarınızın tespit edilmesinde problem yaşamak istemiyorsanız, en doğru düzen şu olacaktır:

-Filmler için-
Ana klasör
-"Film adı (Film yılı)" olarak isimlendirilmiş içinde video dosyasının bulunduğu klasör.
--Video dosyası.

Örnek:
Movies
-Shutter Island (2010)
--Shutter.Island.2010.R5.LINE.XviD-MENTiON.avi

Önemli olan, video dosyasını içeren klasörün doğru isimlendirilmesidir, bu klasör doğru isimlenmiş ise içerisindeki video ister video.avi olsun, ister aynı şekilde Shutter Island (2010).avi olsun, farketmez. Scraper'ımız filmin adını ve yılını görür, veritabanındaki filmle eşleştirir, skin'imize uygun şekilde görselleri indirir ve işi biter.

-Diziler için-
Ana klasör
-Dizi adı
--Doğru sezon ve bölüm numaraları ile isimlendirilmiş video dosyası.

Doğru isimlendirilme nasıl olur?

Bunda birkaç standart var:

S01E01.avi
1x1.avi
S01xE01.avi
S01 E01.avi
S01.E01.avi

dosya uzantıları avi, wmv, mkv vs olabilir. Önemli olan dosya isminde bu ibarelerin bulunması, zira XBMC o dosyanın hangi sezona ve hangi bölüme ait olduğunu ancak o şekilde tespit edebiliyor. Yine scraper tanımladığımız veritabanından dizi ve bölüm bilgilerini-görsellerini indiriyor, üst düzey bir kullanıcı tecrübesi ile XBMC kullanabiliyoruz.

Sezon ve bölümün dosya adında tanımlı olması yeterli olacaksa da, düzen açısından benim de kullandığım şekliyle şu en doğrusu olacaktır:

Örnek:
TV
-Lost
--Season 6
---s06e01.mkv
---s06e02.mkv
---s06e03.mkv
---s06e04.mkv
---s06e05.mkv
---s06e06.mkv
---s06e07.mkv
---s06e08.mkv
---s06e09.mkv
---s06e10.mkv
---s06e11.mkv
---s06e12.mkv
---s06e13.mkv
---s06e14.mkv

Scraper'da ikinci önemli nokta da hangi scraper'ın seçileceği konusu.

Burada açık kaynak internet kullanımının değerini biliyor ve filmler için themoviedb, diziler içinde thetvdb'yi kullanıyoruz. Birincisi, themoviedb, imdb benzeri bir veritabanı, filmler için ayrıntılı bilgiler tamamen üye kullanıcılar tarafından oluşturuluyor ve düzenlenebiliyor. İkincisi de televizyon dizileri için veritabanı, yine açık kaynaklı, üye olup ekleme-düzeltme yapabiliyorsunuz. imdb her ne kadar daha geniş bir veritabanına sahip olsa da, potansiyel themoviedb'de daha yüksek, örneğin ben şimdiye kadar themoviedb'nin veritabanında olmayan onlarca Türk filminin bilgilerini, görsellerini, oyuncularını buraya ekledim, artık kendi XBMC'mde bu filmleri de görebiliyorum.

Müzik konusu biraz sıkıntılı, tam bir standart getirilebilmiş değil bildiğim kadarıyla halen, müzik dosyalarımı tagleme konusunda takıntılı olduğum için gerek de duymuyorum aslında çok. Müzik için scraper da çok verimli bulamadım, en azından filmler ve tv dizileri kadar verimlisini bulamadım. Albüm kapakları ve sanatçılar yeterli oluyor bana görsellik için, onu da şu şekilde çözüyorum:

Music
-Amorphis
--My Kantele
--Elegy
--Tuoenla
--Am Universum
vs.

diye sıralandığını düşünelim,

Amorphis klasörünün içinde albümler ayrıca klasörler halinde duruyor.

Amorphis klasörünün içine beğendiğim bir Amorphis fotoğrafını koyuyorum, bunu folder.jpg olarak isimlendiriyorum.

Sonra her albümün klasörünün içine albüm kapaklarını folder.jpg olarak isimlendirerek ekliyorum.

Müzik klasörüne baktığımızda, artık Sanatçıların fotoğraflarıyla, sanatçıların içine girdiğimizde de albümlerin kapaklarıyla görülebilmesi gerekir.

Sonuçta, media playerların şu uyduruk arayüzlerinden çok daha keyif veren bir tecrübe yaşayacağınız garanti:

Resim için pclabs.com.tr'ye teşekkürler.

Skin (arayüz) tercihleri, örnekler.

2010-02-22T02:41:00.000-08:00

XBMC'nin görenleri hayran bırakan özelliklerinden ilk akla geleni, skin - arayüz desteği ve çeşitleri. XBMC tamamen açık kaynaklı bir yazılım olduğundan, isteyen herkes skin geliştirebiliyor, yahut varolan skinler üzerinde oynayabiliyor (Skin modları). XBMC'nin anasayfasında "Downloads" kısmından ulaşılabilecek resmi skinler şunlar:

Aeon
Back Row
Confluence
MediaStream
MediaStream Redux
MiniMeedia
PM3.HD
Project Mayhem III
Rapier
Tranparency!

Hepsinin ufak tefek esprileri var. Kısaca değinecek olursak;

Aeon: Görselliği ön plana çıkaran ve çok tercih edilen XBMC skin'i.
Back Row: Yıllardır geliştirilen oldukça iddialı bir skin, hem SD hem HD ile uyumlu.
Confluence: Varsayılan XBMC skin'i. İdare edebilecek bir görsellik sunuyor.
MediaStream: Bir süre geliştirilmesine ara verilen ama Ocak 2010 itibarıyle tekrar üzerinde çalışılmaya başlanan klasik XBMC skinlerinden.
MediaStream Redux: Aslında MediaStream mod'u, ancak oldukça büyük değişiklikler içermesi sebebi ile ayrı bir skin olarak kabul ediliyor, yine görselliğin ön planda olduğu, şık bir seçim.
MiniMeedia: MediaStream geliştiricileri tarafından hazırlanan bu skin, daha çok fanart görmek isteyen kullanıcılardan gelen yorumlara göre hazırlanmış, daha transparan bir çalışma.
PM3.HD: Confluence'tan önceki varsayılan XBMC skin'iydi, Project Mayhem III Skin'inin HD versiyonu olarak da kabul edilebilir.
Project Mayhem III: XBMC'nin orijinal ortamı Xbox'a göre hazırlanmış ilk skinlerden.
Rapier: Ana ekranı oldukça sade, ama ortam dosyalarınızı görüntülerken kişiselleştirilebilirliği ile işinizi çok kolaylaştıracak, favori skin'im.
Transparency!: Her an her yerde fanartları gösterme amacı güden, görselliği ön planda tutan bir skin.

Skinlerin boyutları 40 ila 120 MB arasında değişiyor, en azından denediklerim. Tabi modlu skinler ile bunların sayıları çok daha fazla artıyor, en basitinden Aeon'un, Stark, Hitched gibi modları var, diğerleri için de geçerli bu.

Skinleri indirdiğinizde, arşiv dosyasından çıkarıp, XBMC kurulum klasörünüzdeki skin klasörünün içine kopyalamanız gerekiyor. Bundan sonra, programa girdiğinizde göreceğiniz Settings bölümünden Appearance kısmından değiştirebilirsiniz seçiminizi. İlk etapta hiç skin eklemezseniz, PM3.HD ve Confluence arasından seçim yapabilirsiniz, bahsettiğim gibi Confluence varsayılan skin'dir.

Örnek ekran görüntüleri verelim:

Aeon

Back Row

Confluence

MediaStream

MediaStream Redux

MiniMeedia

PM3.HD

Rapier

Transparency!

XBMC kurulumu (Windows)

2010-02-11T07:09:00.000-08:00

Windows için xbmc.org'dan indirdiğimiz kurulum dosyasını çalıştırıyoruz. (Güncel sürüm 9.11). Kurulum esnasında Direct X 9.0c ve Microsoft Visual C++ 2008 Redist. Package'ı da yükleyecek. İlerde format atarsanız veya başka bir bilgisayara taşınırsanız diye, portable kurulum yapmanızı öneririm. Böylece her seferinde scraperlardan aldığınız verileri tekrardan indirmenize gerek olmaz. Kurulum tamamlandığında XBMC kullanıma hazır demektir.

XBMC kurulumu (Linux)

2010-02-11T06:53:00.000-08:00

Ubuntu kurulu, güncellemelerimiz yapılı. Herşey bittikten sonra, terminali açıp dört adet komut yazmamız gerekiyor:

sudo add-apt-repository ppa:team-xbmc
sudo apt-get update
sudo apt-get install xbmc
sudo apt-get update

İlk komut XBMC repolarını eklemek için. İkincisi repolarımızı güncellemek için. Üçüncüsü XBMC'yi kurmak için. Dördüncüsü de XBMC'yi güncellemek için. Tabi eklemeye gerek yok sanırım, bir seferinde bir komut vereceksiniz. sudo komutu için user password'ünüzü bilmeniz gerekiyor, biliyorsunuzdur. Her komutu girdikten sonra belli bir zaman geçecektir indirme ve kurulum işlemleri esnasında.

Evet XBMC kuruldu :)

Kurulum esnasında gerekli codecleri de indiriyor, ekstradan eklemenize gerek kalmıyor yani. Uygulamalar kısmında, medya menüsünde görebilirsiniz XBMC'yi.

İşletim sistemini XBMC kurulumuna hazır hale getirmek.

2010-02-11T04:41:00.000-08:00

Evet, sırada işletim sistemini XBMC kurulumuna hazırlamak var.

Mediaportal ve Meedio'nun aksine, XBMC, kurulum açısından en sorunsuz yazılım. Windows için Windows Vista ya da daha güzeli Windows XP'yi tavsiye ederim. Windows 7 ile de sorunsuz kullanmakla beraber, Microsoft'un son işletim sisteminin hala driver problemleri var, en basitinden, gömülü ses kartları ile ilgili (özellikle Realtek chipsetli olanlar için) cızırt problemi giderilebilmiş değil. Windows XP veya Vista'da sürücü problemi daha az, hatta yok denecek kadar az, bu yüzden tüm sürücüleri yüklenmiş Windows XP ve Vista işimizi görür.

Bundan sonra yapacağımız işlem Windows için, codec pack kurmak. Codec paketleri, kurmasıyla değil ama ince ayarlarıyla (özellikle ffdshow vs.) bambaşka bir yazı konusu, ama şu an varsayılan ayarlarla geçelim bu kısmı. K-Lite Codec Pack benim en tuttuğum pakettir, lakin son sürümlerini değil, önceki sürümlerinden 2.1.5'i tavsiye ediyorum, ufak bir Google aramasıyla bulabilirsiniz. K-Lite kurulumu esnasında Media Player Classic de geliyor, başındaki tick'i kaldırın, ihtiyacımız olmayacak. H264 decoding işlemi için CoreAVC'nin ticari olmadan önceki son sürümünü içeriyor ve iyi bir başarım oranı var, tatmin edici yani.

Kurulum bittikten sonra www.xbmc.org adresine girip download kısmından XBMC'yi indirebiliriz. Windows için kuruluma hazırız.

Linux için bu kadar uğraşmayacağız.

Ubuntu Karmic Koala (9.10)'nın 64 ya da 32 bit sürümünü indiriyoruz, ya da varolan CD'den kuruyoruz. Kurulum esnasında kullanıcı adı ve şifrelerimizi belirliyoruz ama giriş ekranında şifre sormasını istemeyelim. Bunun sebebi, bilgisayarı açtığımızda, XBMC'yi başlangıçta otomatik çalışacak hale getirdikten sonra, boot ekranında falan oyalanmadan çat diye programa girebilmek. Ubuntu kurulumu sonrası güncellemelerimizi yapıyoruz.

İşletim sistemlerini XBMC'ye hazırlamak da bu kadar.

XBMC için gerekli konfigürasyon hakkında.

2010-02-11T01:24:00.000-08:00

İşin iki kısmı var, aslında dört kısmı var. XBMC dört ortamda çalışabiliyor. Bunlar;

Windows
Linux
Mac Os X
XBOX

XBOX derken, XBOX 360'tan değil, orijinal XBOX'tan bahsediyorum. Mac Os X'i masaüstü bilgisayarımda OSx86 sağolsun kullanıyorum ama XBMC'yi oraya kurmaya gerek duymadım hiç. LCD televizyonumun altında HTPC'mde Windows üzerine kurulu olarak kullanıyorum, masaüstümde Ubuntu'ya kuracağım, yani Ubuntu kurulumunu da (daha evvelden yapmış da olsam) burada tekrar yapacağım,
taze taze bilgilere yer vereceğim. XBOX ise, zaten XBMC'nin çıkış noktası, zamanında orijinal XBOX'ın donanım gücünden faydalanmak amacıyla bir grup programcının bir araya gelip başladığı bir proje XBMC, ilk olarak da XBOX'da kullanılmış, hala da XBOX için geliştirilmeye devam ediyor.

XBMC'nin wiki'sinde, Windows için uygun donanımı şöyle listeliyorlar:

İşlemci:

X86 tabanlı Pentium M, Pentium 4, AMD Athlon XP/64, AMD Opteron ya da daha yeni bir işlemciye sahip bilgisayar. (Güncel h.264 videoların başarımı için dual core tavsiye ediyorlar)

Ekran Kartı:

Ati Radeon R420 (X800) ya da daha yenisi destekleniyor, R700 (HD4000) ya da daha yenisi tavsiye ediliyor.
Intel GMA 950 (945G) ya da daha yenisi destekleniyor, Intel GMA X4500HD (G45) ya da daha yenisi tavsiye ediliyor.
Nvidia 6 serisi ya da daha yenisi destekleniyor, Nvidia 8 serisi tavsiye ediliyor.

Ses Kartı:

Direct Sound destekli herhangi bir ses kartı.

Kumandalar:

LIRC ve IRSS için gömülü desteği var, EventServer programı ile oyun kolları, iPhone, PDA, PS3 kumandaları gibi aklınıza gelebilecek herşey için destek sağlıyor.

Oyun kolları:

İşletim sisteminde çalışıyorsa, XBMC'de de çalışıyor demektir.

İşlemci ile ilgili, yüksek tanımlı içerik başarımı için çift çekirdek gerekiyor deniyor ama, ben P4 2.66 GHZ, 1 GB ddr ram, ve FX5200 ekran kartım ile 720P içerik izleyebildiğimden ötürü, bunların olası performans problemlerini engellemek için yüksek verildiğini düşünüyorum. Yüksek tanımlı içerikte aslolan işlemci gücüdür evet, çift çekirdek olsa daha mı iyi olur, evet. Ama çift çekirdekli 1.66 GHZ mi, yoksa tek çekirdek 2.66 GHZ mi derseniz, yüksek GHZ'nin daha başarılı olacağını tahmin ediyorum.

Ubuntu için uygun donanım:

İşlemci:

X86 tabanlı Pentium M, Pentium 4, AMD Athlon XP/64, AMD Opteron ya da daha yeni bir işlemciye sahip bilgisayar. (Güncel h.264 videoların başarımı için dual core tavsiye ediyorlar)

Ekran Kartı:

Ati Radeon R420 (X800) ya da daha yenisi destekleniyor, ama ATI çipli ekran kartları tavsiye edilmiyor.
Intel GMA 950 (945G) ya da daha yenisi destekleniyor.
Nvidia 6 serisi ya da daha yenisi destekleniyor, Nvidia 8 serisi tavsiye ediliyor.

Ses Kartı:

ALSA destekli herhangi bir ses kartı.

Kumandalar:

LIRC ve IRSS için gömülü desteği var, EventServer programı ile oyun kolları, iPhone, PDA, PS3 kumandaları gibi aklınıza gelebilecek herşey için destek sağlıyor.

Oyun kolları:

İşletim sisteminde çalışıyorsa, XBMC'de de çalışıyor demektir.

Linux biraz daha hafif çalıştığı için sistem altında, XBMC de daha rahat çalışıyor. Yine de bazı problemler var:

Nvidia, Good-Device Drivers ile Linux'u desteklediği için, Linux altında en sorunsuz çalışan ekran kartı üreticisi. Ayrıca 8 ve sonrası ekran kartı serilerinde VDPAU adlı açık kaynak teknoloji destekleniyor, VDPAU kabaca video decoding ve post processing işlemlerinde işlemcinin yükünün bir kısmını grafik işlemciye yükleme ve sistemi rahatlatma işine yarıyor. Avantajlı bir şey yani. Dolayısı ile yeni bir HTPC için donanım bakarken, aklınızda bu olsun.
Ses kartları genelde ALSA destekli oluyor Linux altında, özellikle güncel modeller. Ama yazılımsal olarak 6 kanal ses verme olayı olduğunda bazı anakartlarda (örneğin Intel D945GCLF2 anakartımda line out, line in, mic in portları windows altında 6 kanal çıkışa döndürülebiliyor, ama bu Ubuntu altında tam bir başağrısı oldu, conf dosyalarına girdim çıkamadım, önerilen tüm modifikasyonları yapsam da 6 kanal ses alamadım) problem çıkabiliyor.

Ram olayından pek bahsedilmemiş, kişisel tecrübelerime bakarak, Linux için 1 GB, Windows için 2 GB ram yeterli olacaktır diyebilirim.

Bunlar sadece HTPC konfigürasyonu tabi, çalışır durumda klavye mouse, isteğe bağlı ses sistemi ve isteğe bağlı görüntü sistemi gerekecek beraberinde.

Gerekli donanımsal konfigürasyonlar bu şekilde.

XBMC (XBOX Media Center) Kurulum Rehberi

2010-02-11T00:47:00.000-08:00

Bunlar hep internetin suçu. Eskiden film izlemek için sinemaya giderdik, derdimiz sinemadaki konforun, ses sistemlerinin, görüntünün falan iyi olmasıydı, seçimimizi buna göre yapardık. Gelişen teknoloji, evvelden sınırlı kitlenin evinde bulundurabildiği ev sinema sistemlerini daha çok haneye soktu, geniş bant bağlantı ve artan internet hızları da film, dizi gibi içeriği bu sistemlerde izlememizi kolaylaştırdı.

DivX oynatıcılar demode oldu birkaç çeyrek önce, PopCorn media player ve özellikle Western Digital'in oynatıcılarının açtığı yola sürüyle marka girdi, yüksek tanımlı (hd) içeriği oynatabilen bu aletlerin becerileri insanları cezbetti.

Ve fakat yıllardır işimizi gören kişisel bilgisayarların içerik oynatma konusunda da söyleyecekleri birkaç söz olacaktı.

HTPC nedir?

HTPC, Home Theater Personal Computer kelimelerinin kısaltmasından oluşur, yani Ev Sineması Kişisel Bilgisayarı. HTPC'ler işin donanım ve yazılım kısmına düşkün, bilgisayarın getirdiği esnekliği ve müdahele edilebilirliği kullanmayı seven insanların tercihi oldu hep. En basitinden, DivX oynatıcıların ilk çıktığı dönemlerde (ki ben de vestel markalı bir tanesine sahip olmuştum, şu an yazlıkta kullanılıyor hala) yeni codecli filmler çıktıkça aletin firmware'inin güncellenmesi gerekirdi (ki güçtür). Servise götürülürdü falan. HTPC'lerde ise en güncel codecler her zaman bir tık uzaktadır.

Yazının ilerleyen bölümlerinde HTPC'ler ile ilgili avantaj ve dezavantajları saymaya devam edebiliriz, şimdi burada hepsini düşünmekle zaman kaybetmeyi anlamlı görmüyorum. Lakin HTPC'yi değil de DivX oynatıcıları veya yeni nesil medya oynatıcıları tercih edenlerin en büyük argümanları, estetik, elektrik sarfiyatı, başarım, fiyat ve arayüz olmuştur. Bu yazının konusu (şimdilik) arayüz, daha doğrusu önyüz, diğer konularda da rehberler hazırlamayı planlıyorum.

Önyüz (front end), bir aygıtın donanımını kullanabilmek için kullanıcının işlemleri gerçekleştirdiği kısım oluyor kabaca, burada kullanıldığı anlamıyla. HTPC'lerin, kolay kullanıma sahip grafik arayüzlü rakiplerine karşı duran bazı önyüzleri var, hemen hemen tamamı açık kaynaklı, zaten rakiplerine karşı duran ve rakiplerini alt eden kısmı da açık kaynaklı / geliştirilebilir olmasında yatıyor.

En meşhur HTPC önyüzleri şunlar:

XBMC

MediaPortal

Meedio

Boxee

Bunları zaman içerisinde (Boxee hariç) denedim, işin TV kısmını ayırdığımızda en mantıklı (ve kolay) kullanımın XBMC olduğuna kanaat getirdim, hatta XBMC'yi o kadar beğendim ki, hakkında Türkçe bir kaynak olmadığını görüp bir rehber hazırlamak istedim.

Buraya kadar yaptığım laf kalabalığının tamamı girişiydi bu rehberin, planımız şöyle olacak:

XBMC için gerekli konfigürasyon hakkında.
İşletim sistemini XBMC kurulumuna hazır hale getirmek.
XBMC kurulumu (Windows)
XBMC kurulumu (Linux)
Skin (arayüz) tercihleri, örnekler.
Scraper kavramı ve tercihler.
Filmler için klasör belirleme.
Filmleri etiketlemek / isimlendirmek.
Diziler için klasör belirlemek.
Dizileri etiketlemek / isimlendirmek.
Müzikler için klasör belirlemek.
Müzikleri etiketlemek / isimlendirmek.
Script kavramı ve kullanımı.
Yararlı scriptler.
XBMC ile bir MCE kumanda kullanmak. (Klavye ve mouse'u ortadan kaldırıyoruz)

Bu maddelerde değişiklikler olabilir, doğaçlama ilerleme durumu da olabilir, artık ne gerektirirse.

İlk önce Windows kurulumundan başlayacağız. Linux için Ubuntu distrosu kullanacağım bu arada, bilginize.

Bir iki XBMC screenshot'ı koyalım ki, bahsettiğimiz eyecandy arayüz neye benziyor, fikir verelim.

The Dark Knight olmadan olmaz.

Başka bir görünüş.

Diziler için arayüz.

Macbook, Pupa Bilişim ve Random Shutdown Syndrome

2009-12-10T12:20:00.000-08:00

Konu aslında birden çok kurumu ilgilendiriyor, nereyi adres göstererek bu şikayette bulunacağımı bilemedim. İşi kafa karıştırmadan anlatıp anlatamayacağımı da bilmiyorum, bir deneyeceğim.

Herşey kız arkadaşımın sahibi olduğu Apple Macbook Core2Duo 1.83 ghz'nin bu yaz durup dururken kapanması ile başladı. Late 2006 olarak geçen 2006 sonlarında Çin'de üretilmiş bir makinaydı ve alalı hemen hemen ikibuçuk yıl olmuştu. Ürün Kozyatağı Carrefour'daki Bimeks'ten alınmıştı ve bu problemi çıkarana kadar problemsiz çalışmıştı.

Problem sıklaşarak devam etti ve kimi zaman film izlerken, kimi zaman photoshop'ta çalışırken, kimi zaman internette sörf yaparken, kimi zaman da hiçbirşey yapmazken bilgisayar kapanmaya başladı.
Kapandıktan sonra uzunca bir süre açılmıyor, bazen açılıyordu. Donanımsal bir problem olması ihtimalini aklımıza getirmek istemediğimiz için önce sistemi baştan kurduk, gelgelelim ek yazılımları kurarken problemi tekrarladı. Yazılımdan olması ihtimali de böylece ortadan kalkıyordu.

Problemi gözledik, genel olarak divx izlerken, photoshop'ta çalışırken, youtube'da video izlerken ve benzeri durumlarda daha sık gerçekleşiyordu, aklımıza işlemciden kaynaklanıyor olabileceği geldi. Lakin Apple marka olmayan bilgisayarlar konusunda kendimi oldukça bilgi ve tecrübe sahibi saymakla beraber, bambaşka bir mühendislik içeren ürünü kendim ellemek istemedim ve Pupa Bilişim'in Caddebostan'daki şubesine ürünü bıraktık, arıza tespiti ve kabul edersek problemin çözümü için.

Bundan önce internetten araştırmalarımız konusunda da bilgi vermem gerekir. Shutdown, macbook kelimelerini beraber aradığımızda google'da zaten karşımıza çıkan tek şey "RSS", yani Random Shutdown Syndrome (Rasgele Kapanma Sendromu). Birçok Macbook'ta bu problemin olduğunu kısa bir aramayla gördük. Kiminin servise gidip geldiği zaman problemin çözüldüğünü, kiminin ise probleminin asla çözülmediğini anlattığı bu sayfalarda fazla zaman kaybetmedik. Yalnız dikkatimizi birşey çekti, Apple'ın da kabul ettiği ifade edilen, işlemci ısı sensöründeki hatalı üretim bir kablonun zaman içerisinde sıyrıldığını ve fazlasıyla sıcak olan heatsink'e ne zaman dokunursa ani ısı artışıyla Macbook'un kendini önlem olarak kapattığını, kablo değişiminin problemleri giderdiğini anlatan bir yazı. Linki de burada.

Dediğim gibi, klasik bir PC olsa kurcalamaktan asla çekinmeyeceğim bilgisayarı sadece özel bilgi gerektirdiğini düşünerek yetkili servisi olan Pupa Bilişim'e bıraktık. Problemi anlattık, internetten araştırdığımızda karşımıza çıkan RSS mevzusunu da belirttik. Kendileri RSS diye birşeyi asla duymadıklarını belirttiler ki burası ilginçtir, ben Apple'ca kabul edilen ve gerek donanımsal gerek yazılımlsal olarak çözümüne uğraşılan [yazılımdan kaynaklanan bir RSS de ortaya çıkmış zamanında ve Apple bunun için bir yama yayınlamış] bir arıza hakkında en azından aşinalığı olmasını beklerdim bir yetkili servisin, neyse. Arıza tespiti yapacaklarını ve onayımız için bizi arayacaklarını söylediler. Beklemeye başladık.

Ürünü şubelerine bıraktıktan 3-4 gün sonra ulaştığı yetkili servisçe arandık ve tekrar problem konusunda kendilerini bilgilendirdik. Söylediğimiz şeyler şunlardı:

1-Bilgisayar rastgele zamanlarda kapanıyor.

2-Bazen kapandıktan sonra açamıyoruz. Bazen hemen açılıyor.

3-Performans gerektiren uygulamalar esnasında daha sıklıkla oluyor. Bu yüzden birden fazla uygulamayı çalıştırarak süreci hızlandırabilirsiniz.

Yaklaşık 1 hafta sonra Pupa Bilişim'den arandık ve arıza konusunda bilgilendirildik (!):

1-Bilgisayar aslında kapanmıyor, uykuya geçiyor.

2-Uykuya geçtikten sonra uyanmaması asıl problem.

3-Kapanmadığını uykuya geçtiğini fanın çalışmaya devam etmesinden anladık.

4-Bu arıza anakarttan kaynaklanıyor.

Arızanın giderilmesi için sundukları çözümler:

1-Anakart değişimi (Fiyatı 550 € + KDV)

2-Anakart onarımı (dışarda anakart onarımı ile uğraşan ve kendilerinin yönlendirebileceği başka bir firma tarafından, 300 € + KDV)

O esnada yaptırmamaya karar verdik ve ürünü geri teslim aldık. İşin aslı yaptırıp yaptırmayacağımızdan emin bile değildik geri aldığımızda, zira büyük bir hayalkırıklığına uğraşmıştık, özellikle kız arkadaşım. Apple'ın bir love mark olduğu ve kullanıcılarının bu ürünlerle ekstra bir bağ kurduğu da hepimizin malumudur.

Ürünü geri teslim aldıktan sonra içim rahat etmedi. Macbook'un içini açmaya karar verdim. İnternette yazılan çizilen bu problemi yaratan olası durumları kontrol etme amacıyla.

İnternette tonla bulabileceğimiz bir macbook açma rehberi eşliğinde ürünü açtım. Klavye ve touchpad'i kaldırdığımda macbook'u tüm çıplaklığıyla görebiliyordum. İlk kontrol ettiğim işlemci ve kuzey köprüsü sensörleri oldu, hayır, herhangi bir kablo problemi gözükmüyordu.

Burada araya gireyim. 15 yıldır bilgisayarlarla uğraşır, kurcalar ve oynarım. Şimdiye dek başıma buna benzer kapanma olayları gelmişti. Birincisinde aldığımız toplama bilgisayarın Intel işlemcisi ile soğutucusu arasına sürülmeyen termal macunun bu probleme yol açtığını makinanın içini açtığımda görmüştüm. İkincisi ise toy zamanlarımda işlemciyi soğutmak yerine ısıtacak şekilde hatalı monte ettiğim fanın yarattığı durumla alakalıydı.

Bir adım ileri gitmeye karar verdim ve heat sink'i yerinden çıkardım. Kuzey köprüsü ve işlemci üzerindeki termal macunun fotoğrafını çekmemek bu konuyla alakalı yaptığım en büyük ahmaklık. Ancak internette neyse ki benzer bir görsel buldum:

http://laptoping.com/wp-content/mbp_missaplied_thermal_grease.jpg

Şimdi bu görselde kurumuş ve çekirdekten gövdeye doğru yayılmış macunu aklınızda tutun, bir de üzerine çekirdeğin üzerindeki macunun daha da az olduğunu, kimi yerlerinde hiç olmadığını düşünün. Ve kuzey köprüsü çipinin üzerinde de benzer bir görüntü düşünün. İşte, Macbook'un heatsink'inin altı bu şekildeydi.

Problemli macunu özenle temizledim, 10 küsur liraya temin ettiğim termal macunu bildiğim şekilde uyguladım ve geri kapattım.

Makina 8 gündür hiç problemsiz çalışıyor. Bir kere bile kapanmadığı gibi, sıcaklık değerleri düştü, performansı yükseldi ve sessizleşti. Problemin ortaya çıktığı zamandan beri 1 gün boyunca kapanmadan çalışması mümkün olmayan alet 8 gündür geceleri hariç açık ve hiçbir probleme sahip değil.

Gelelim işin can sıkıcı taraflarına.

Macbook'u açtığımda problemi saklayan heatsink kesinlikle yerinden sökülmemişti, ilk söken bandını da çıkaran ben oldum. Problemin işlemciden kaynaklanabileceğini bu cahil (!) halimizle bile belirtmemize rağmen Pupa Bilişim işin bu kısmına bakmaya gerek görmemişti. Belki de baksa problemi tespit edecek, kendilerinin 3-5 dakikada gerçekleştirebileceği bir işlem ile sorunumuzu çözecekti. Ama yapmadı. Yerine varolmayan bir problemden bahsedip (şikayetlerimiz arasında bilgisayarın uyuyup uyanmaması gibi bir durum asla yoktu), varolmayan bir arıza yarattılar ve bunu da bugünün kurlarından hesaplarsak değişim halinde 1500 TL, onarım halinde 800 TL'ye giderebileceklerini söylediler. Hem de onarımı "dışarıdan bir anakart tamircisine" yaptırabileceklerini söyleyerek.

Bu nasıl bir anlayıştır, nasıl bir skandaldır? Olası senaryoları düşünün. Bu işlerden anlamayan ve bilgisayarından ayrı kalmak istemeyen bir kişinin 800 lirayı oradan buradan arttırıp bu servise verebildiğini düşünün. 10 lira maliyetli bir çözüm için ortaya konan 800 liralık "varsayılan masraf", en hafif tabirle zalimliktir. "Yetkili servis" etiketine güvenerek ürününü teslim eden bir Apple kullanıcısının içinin rahat olmasını ben artık nasıl beklerim?

Apple gibi müşterisinin memnuniyeti konusunda aşırı hassas olduğunu bildiğim bir firmanın, teknik servislik yetkisini bu zihniyetteki kurumlara nasıl verebildiğini ise düşünmek istemiyorum. Yok eğer teknik servis yetkisi vermek Apple Türkiye Distribütör'ü Bilkom'un tasarrufundaysa onların da bu konudaki sorumluluğu çok büyük.

Pupa Bilişim'in yaptığı bu sorumsuzluk ile ilgili elimin uzandığı her ortamda bu konuyu anlatacağım. İşlemci problemi olduğu çok belli olan bir arızanın, işlemci soğutucusu kaldırılmadan nasıl fiyatlandırıldığının ve kullanıcıyı üçüncü şahıslara nasıl yönlendirdiklerinin izahatını vermek durumundalar.

Önce firmalarla görüşmek yerine bu yazıyı yazdım. Apple, Bilkom ve Pupa nezdinde yukarıdaki sorulara cevap arayacağım. Aldığım cevapları da buraya ekleyeceğim. Önce firmalarla görüşmenin gereği yok, zira yapılanlar (özellikle Pupa'nın yaptığı) küçük yanlış anlaşılmalarla izah edilemeyecek kadar ciddi. Yukarıda çıkarılan rakamlara tekrar bir göz atın derim.

Bunların haricinde, 99 üretimi, Kanada'da toparlanmış bir iMac G3 DV'nin tık demeden çalışmaya devam etmesi, ama Çin'de üretilen maksimum 3 yaşındaki bir Macbook'un ise kötü işçilik sebebiyle teklemeye başlaması da dikkat çekici. Apple'ın işçilik konusunda da biraz daha dikkatli olması gerekiyor.

Pain of Salvation - Linoleum

2009-11-19T01:18:00.001-08:00

Linoleum iyi.

Arkadaşımla oturuyorduk dün gece. İkimiz de Linoleum’u sevdik baştan söyliyeyim. Adam şey dedi. “Davullar kötü ya” dedi. “Ataklar falan çok şişirme” dedi. Ben de “EP bu, ondandır, fazla uğraşmamışlardır” dedim. Arkadaş ise bunun üzerine “Pezevenk Daniel, solcuyum molcuyum der, diktatör kesilmiş grubun başına” dedi. Güldük ama neden bunu söyledi bilmiyorum. Belki de Langell’in ayrılmasından gizliden gizliye Gildenlöw’ü sorumlu tutuyordur.

Ben ise Simon Andersson’un ayrılmasına bozuldum yakın geçmişte. Kris’ten sonra baya kalifiye bir basçıya sahip olmuştu Pain of Salvation, yine basçısız bir kayıt duymuş olduk böylece.

Neyse, daha derinlemesine analizlere girmeden önce Linoleum’a hızlıca bakacak olursak, totalde altı parçadan oluşmakta, bu altı parçadan biri Scorpions’un Raven’ının yorumu. Diğeri ise radyo tiyatrosu formatında bir bölüm, Bonus Track B. Raven çok sağlam olmuş. Bonus Track B ise geyik dozu yüksek eğlenceli bir muhabbet içeriyor.

Yani grubun 4 adet yeni besteyle biz dinleyicilerinin karşısına çıktığını söyleyebiliriz. Bu dört parçanın tamamı aksak ritmli, mid tempo, bol vokalli ve bol gitarlı. Pain of tarzından uzaklaştıkları If You Wait’e yabancılık çekebilirsiniz, bana MuteMath’i hatırlatırken kız arkadaşıma Radiohead’i hatırlattı mesela o. Kalan parçalar ise Scarsick ve sonrası POS soundunun devamı şeklinde, güzel ve melodik işler. Problem yok yani.

Tabi bunun sadece EP olduğunu, kendi içinde bir bütünlük sağlamadığını aklımızda bulunduralım, albümde çok farklı bir şeyle karşılaşabiliriz, benzer bir şeylerle karşılaşabiliriz, bilmiyorum.

Leo Margarit’i Galatasaray Üniversitesi bahar şenliklerinde izlemiştim, çok etkileyici bir davulcu olduğunu düşünmüyorum. EP’de de fark yaratacak bir şeyler yapmamış, daha çok gruba uyum sağlamış gibi. Johan Langell’i arar mıyız, bilmiyorum, Langell sound’u sound yapan elemandı bence. Leo Margarit’in gruba dahil olması majör değişiklikler getirecek elbette. Ama değişim iyidir, Leo’nun kualifikasyonları konusunda da grubun diğer elemanlarına güvenimiz tam.

Johan Hallgren ise o müthiş sesini bizden esirgememiş, geride bol bol duyuyoruz, Raven’da özellikle girdiği ikinci sesler beni benden alıyor. Onun dışında herkes kendi standardında çalışmış, Hermansson’u biraz daha az duydum sadece, EP olayına yoralım.

Daniel’in gruptaki diktatör olma konusuna gelince, Pain of Salvation hiç demokratik bir grup olmadı bildiğim kadarıyla. En basitinden, Iter Impius’a kadar grupta başka bir elemanın bestesi yoktu. Daniel yazıyor, Daniel besteliyor, Daniel prodüktörlüğünü yapıyor, websitesini, albüm kapaklarını, onu bunu grupla alakalı her şeyi üstleniyor, üstesinden de geliyordu. Şimdiye kadarki ayrılıkların görünürdeki sebepleri kendimize, grup dışındaki hayatımıza daha fazla zaman ayırmak gibi olsa da, Simon’ın ayrılışındaki açıklamaları bu konuda gayet açık.

“i wanna focus on my own music when i have the time for it. don’t wanna be a wheel in motion in someone else’s machinery… i have way too much inspiration and there is no space for this in pain of salvation. lack of dedication? no. lack of creative outbursts within the band? yes.”

Kristoffer ve Johan Langell’in gruptan kişisel sebeplerle ayrılmasının yanı sıra Daniel’in gruptaki tek adam olması ve kendilerini grubun parçası yerine grubun çalışanı hissetmelerinin de azımsanmayacak bir payı olduğunu düşünüyorum. Ha biz dinleyiciler açısından problem ne? Problem şu: Pain of Salvation’ı kendi istediği yöne çekebilir Daniel, bir noktada dinleyicileri memnun edememeye başladığında (ki Scarsick’le bu ufak ufak başladı, ki ben başyapıt olduğunu düşünüyorum) millet o taptığı Daniel’e bu sefer aynı hızla sırtını dönebilir. Bu da bir çok mecrada huzursuzluklara yol açabilir.

Tabi Daniel çok olağanüstü bir müzisyen olduğundan, bu dönemler asla gelmeyebilir. Sıkılan gruptan çıkar, beriki gruba girer, sound değişir ama grup güzel müzik yapmaya devam ederse işler yolunda gider. Ama çeşitlilik her zaman iyidir ve Daniel’in diğer elemanları beste yazımına katmaya izin verdiğinde ne olabileceği ile ilgili elimizde sağlam bir done var.

Neyse, sonuç itibarıyle, şahsi kanaatim, bulutlu ve yağmurlu günlerin Pain of Salvation’dan daha oldukça uzakta olduğunda. Linoleum iyi bir EP, dinlerken zevk alıyorsunuz. Sound’u bir EP’ye göre oldukça kişilikli ve grup yeni bir şeyler denemiş. Tavsiye ediyorum.

Up

2009-11-09T01:14:00.001-08:00

Yılın (şimdilik) en iyi filmi.

Böyle bir sinema dergisi yorumu tadı yakalayayım dedim tagline’da, olur ya hani, “the most awesomest movie of the year”, “two thumbs up (I wish I had more thumbs)”, “the best animation of the century” diye tek cümlelik hükümler. Kime göre neye göre derim hep onları gördüğümde, benzerini yapıyorum şimdi ama benim söylediğimin nasıl olsa afişlerin üzerine yazılması ve insanları yerli-yersiz etkilemesi imkan dahilinde değil. Rahatım anlayacağınız.

Senede 50 filmi sinemada izlediğim zamanlardan saçma bir şekilde toplamda herhangi bir medyada 50 film bile izlemediğim bir hayata geçiş yaptığımdan mütevellit, eskisi gibi ayrıntılı film yazıları yazma alışkanlığımı kaybetmiş bulunuyorum. Bu yüzden bu yazıyı en azından albüm kritik ederken alışık olduğum şekilde terimlerle süslemem mümkün olamıyor. Eskiden çoğu filmdeki göndermeleri, alt metinleri görür, okurdum, şimdi büyük çoğunluğunu kaçırıyorum. Ama yine de bir filmin iyi olup olmadığını anlayabildiğimi düşünüyorum.

(Kişisel not: Daha az dizi, daha çok film izle)

Up, hayalinin peşinden yaşlılığında gitmeye karar vermiş Fredricksen’in hikayesini anlatıyor. Filmin hemen hiçbir yerini spoil etmemeye kararlıyım. İnce esprilerle donanmış, sürprizli bir film çünkü karşımızdaki. Yine de sinema tarihinin en içten ve başarılı yazılmış köpek karakteri Dug’a ayrıca dikkat etmenizi öneririm.

Kendisine yapılan yorumların aksine, bence Wall-e’den daha sağlam. Daha Disney havasında olduğu belli, ama bu en sevdiği çizgi film Dumbo olan bu satırların yazarının şikayetçi olabileceği bir şey değil tabi.

Şu ana kadar 2009 yılında aklımda “ah ah kaçırdım” dediğim bir film yok, ve bu film Inglourious Basterds ile beraber bu yıl izlediğim en iyi iki filmden biri. Çizgi film diye küçümseyip gitmekten kaçınan Issız Adam’ların bu muhteşem filmi gerçek izleyicilerine (çocuklara ve değerini bilecek yetişkinlere) bırakıyor olması da ayrı bir güzellik.

Israrla tavsiye.

10/10

Hatırlı Kişi Kartviziti

2009-10-23T04:10:00.001-07:00

Karaca & Cooper Advertising Design Agency Halı Kilim Travel olarak yüksek gelir grubuna hitap eden hayatı kolaylaştıracak tasarımlarımızdan bir diğeriyle daha karşınızdayız.

Ajansımıza başvuracak devletin üst kademelerinde bulunan siz önemli şahsiyetlere özel yapılacak tasarımlarda kartvizitin ön yüzü tamamen siz değerli müşterilerimizin talebi doğrultusunda şekillenecektir.

Kartın alamet-i farikası olan ve arka yüzde yer alan memleketimizin görece doğu - güneydoğu şehirleri, size ve yakınlarınıza zorluk çıkaran kamu görevlilerine, olumsuz davranışlarında ısrarcı olmaları durumunda sürgün yerini seçmeleri için büyük kolaylıklar sağlayacak ve elbette caydırıcı etki yaratacak.

Özel sektör ve kamuda ise kart hamili yakınınıza açmayacağı kapı, sağlamayacağı fırsat olmayacak.

Herkesin kolayca ulaşabileceği eski tip kartvizitleri atın!

Bu pratik, etkili ve aynı zamanda estetik kartvizit ile dosta güven, kötü niyetli üçüncü şahıslara korku verin.

(Ajansımız TBMM iş ortaklarındandır, sicil numarası 4815'tir.

Referanslarımız için kütfen arayınız.)

Ubuntu

2009-10-23T04:08:00.000-07:00

Transatlantic - The Whirlwind

2009-10-04T06:18:00.001-07:00

Dönüş albümü.

Klasik progressive rock icra eden all-star grup Transatlantic Neal Morse’un müziğe dönüşü sonrası sıra kendisine ancak geldiğinden, üçüncü stüdyo albümünü ancak kaydetti ve yayınladı.

Grubu oluşturan elemanlardan ikisi Mike Portnoy ve Neal Morse gözümde baya sabıkalı adamlar aslında müziğe-hayata bakışları açısından. Mike Portnoy’u çok konuştum tartıştım, fikrimi bilmeyenler için kendisinin samimi olmadığını düşünüyorum konu müzik olduğunda, mesleği müzisyenlik olan birisi için bile fazla ticari hareket ettiği fikrindeyim. Neal Morse ise zamanında Spock’s Beard’le tanıdığımız sevdiğimiz bir insandı. Ardından Tanrı’nın kendisiyle konuştuğunu ve müziği bırakmasını istediğini öne sürdü, elini ayağını çekti ortamlardan. Bunu artan popülaritesi ile yakasını kendisini frenleyen diğer projelerinden kurtarma girişimi olarak görmüştüm, bir süre sonra müziğe solo projeleri ile dönmesi ile “haksız değilmişim” dedim. (İnsanlar kızının hastalığı sonrası kendini dine adadığını falan söylerler, dediğim gibi samimi bulmuyorum, en azından müziği bırakma ve tekrar geri dönme noktasında)

Neyse, konu Transatlantic, her ne kadar Neal Morse ve Mike Portnoy grubun kitlelerce takip edilmesini sağlayan iki adam olsa da, grubu sadece kendileri üzerinden önyargıyla değerlendirmek diğer üyeler Flower Kings’den Roine Stolt ve Marillion’un efsane adamı Pete Trewavas’a saygısızlık olur.

Önceki iki albümleri SMPT:e ve Bridge Across Forever, tarzı sevip sevmemenize bağlı olarak insanı melodiye doyuran uzun epiklere sahip gayet sağlam albümlerdir. The Whirlwind’de de grup tarzını bozmamış, öngörülebilir trafik ve geçişlere sahne olmakla beraber şahane enstrüman kullanımı ve kendini dinleten bestelerle dolu bir kayıt çıkarmışlar. 1 saat 17 dakikalık tek şarkı (The Whirlwind) albümün tamamını kaplıyor ve 12 parçadan oluşuyor.

Daniel Gildenlöw’ün de konuk olduğu iddia edilen (ben pek duyamadım ama inanılmaz dikkatli dinlediğimi de söyleyemem) albümü ben bir daha aklıma gelir de açar mıyım bilmiyorum. İki kere dinledim ve sevdim. Ama “hadi Transatlantic dinleyeyim” dediğim zamanlar geçti. Mike Portnoy’un kendisini Dream Theater’da kurtaramadığı formülize müzik burada da var sonuçta, bu sefer 70lerde ağababası yapılmış olanları tekrar sunuyorlar. Ha şikayetçi miyim? Konseptleri bu. “70ler müziği yapıyoruz” diyen bir grubu modernize olmamak ve yeni bir şeyler sunmamakla suçlayacak kadar saf da değilim sonuçta. Bu albümü formülize olmasına rağmen tekdüzelikten kurtaran da her ne kadar dünya görüşünden hazzetmesem de Neal Morse’un müthiş beste yazarlığı. İşe favori basçılarımdan Pete Trewavas ve Roine Stolt da katılınca güzel bir albüm çıkıyor işte.

Uzak kalmamalı, dinlenmeli. Yine de kesinlikle sahip olunması gereken bir albüm de değil.

7/10

Porcupine Tree - The Incident

2009-09-29T15:18:00.000-07:00

Gece dinleyin.

“POLİS - VAK'A yazan bir uyarı vardı ve herkes ne olduğunu görebilmek için merakla yavaşlıyordu. Ardından "Vak'a"nın karışanlar için alabildiğine yıkıcı ve travmatik olabilecek bir durumu açıklamak adına oldukça ayrıksı bir kelime olduğunu fark ettim. Ve sonra o kazada ölen birinin aracıma binip yanıma oturduğu hissine kapıldım. Bu denli sarsıcı olaylar için kullanılan kelimenin soğukluğundaki ironi ilgimi çekti ve medya ve haberlerde yer alan diğer vak'aları derlemeye başladım. Texas'ta dini bir tarikattan kurtarılan kızlar, komşularını katleden bir aile, balığa çıkan birilerince bulunan bir ceset ve daha fazlası hakkında yazdım. Her şarkı birinci tekil şahsın ağzından yazıldı ve olayın medyaya yansımasındaki ötekiliği insanileştirmeye çalıştı.” – Steven WILSON

İlk buluşmamız: Otobüse biniyorum, The Incident'i açıp ve dinlemeye koyuluyorum. Eylülün ilk günleri İzmir'de hava ısrarla güneşli olmaya devam eder, o gün de istisna değil. Bu karanlık ve atmosferik albümün içine bu yüzden ilk dinleyişte giremiyorum. O dinleyişimde Steven Wilson'ın yukardaki sözlerinden haberim olsa, belki de yanından geçtiğimiz trafik kazasına merakla bakanlardan biri olmak yerine albüme daha da gömülmeyi seçerdim.

İkinci deneme: Ofisteyim, rapor yazıyorum. Kız arkadaşıma ilk dinleme sonrası yorumu yapmışım: "Güzel gibi duruyor ama henüz bağlanamadım, bakalım bakalım." Tekrar açıyorum. Cık, olmuyor, hatta Drawing the Line'a baya baya gıcık gidiyorum. İkinci CD'deki Bonnie The Cat iyi sarıyor gerçi bu sefer. Zorlamıyorum, belki de Deadwing ve Fear of a Blank Planet ile nispeten kolay algılanabilir albümler yapan grup biraz daha çaba istiyordur bu sefer. Her şey mümkün.

Üçüncü deneme: Ev. Bilgisayarımın başındayım, internette geziniyorum. Albümü dinlemek geliyor aklıma, açıyorum. Oldu bu sefer, Steven Wilson’ın Mikael Akerfeldt ve arkadaşlarıyla çalıştığı yıllarda alışverişin karşılıklı olduğunu görüyoruz ilk akorlarla, Opethvari disharmonik tınılar, albüme neden ilk denemelerimde ısınamadığımı da belli ediyor, elimdeki tam olarak bir gece albümü. Ve sanki albümün dışı öyle bir zarla kaplı ki, kapakta "haydi arkadaşım kalabalık yapmayın, burada görülecek bişey yok" dercesine duran adamı iteleyip iç tarafa geçebildiğimde ancak Steven Wilson'ın derdini anlıyorum. The Incident da medyada her gün gördüğünüz onlarca vak'a gibi, düşünmedikçe içine girmeniz zor, dışında kaldığınızda olayı anlayamıyorsunuz, ama üzerine biraz kafa yorduğunuzda sizi alıp canınızı sıkıyor, ama bu iyi bir şey, ne de olsa Steven Wilson'ın yapmak istediği bu. İnsanileştirmeye çalışıyor mevzuyu.

Olayın kayıt-teknik kısımlarına gireyim mi? Hadi gireyim. Bu grubun davulcusu Gavin Harrison yaşayan en iyi iki-üç progresif davulcusundan biridir. Fear of a Blank Planet'la piyasanın Mike Portnoy fetişine rağmen Modern Drummer'ın kayıtsız kalamayıp ödüllendirdiği bir adamdır (Kendisi OSI'nin son albümünde de var, bahsettik). Steven Wilson'ın prodüksiyonda ve bestecilikte ne kadar mahir olduğunu zaten biliyoruz. Richard Barbieri klavyelerde Fear of a Blank Planet'a kıyasla daha az melodi daha çok atmosfer formülüne bağlı kalmayı seçmiş. Colin Edwin ise her zamanki gibi tertemiz çalıyor.

İlk CD'deki 14 track'ten mütevellit tek şarkı içinden öne çıkan bölüm önermiyorum (kolaya kaçtım), başladığı gibi bitirilmesi gerekiyor, yine de kısa geçişler biraz daha melankolik ve vurucu, uzun bölümler daha kendi başlarına şarkı gibiler, içlerinde hissettiğiniz duygular da değişebiliyor sık sık. Bu ilk CD’den Time Flies albümün merkezini oluştuyor, Insurgentes’ta Steven Wilson’la çalışan görsel sanatçı Lasse Hoile tarafından da kliplendirildi ve ilk single olarak da çıktı.

İkinci CD'de ise ilk CD'den daha alakasız 4 adet parça var, tek CD'ye sığabilecekken albüm, bu parçaları ikinci bir CD'de yayınlamayı uygun görmüşler, konsepti bozmamak adına. İkinci CD'ye hala daha tam konsantre olamadım ama Bonnie The Cat çok sağlam.

Diyeceğim o ki, bu albümü ilk dinleyişte kavrayıp bu naçiz satırların yazarına öküz deme özgürlüğüne sahip olmakla beraber, olası bi ısınamama durumunda birkaç kere de farklı ortamlarda şansınızı deneyin. Ben bu albüme 9 puan veriyorum, 1 puanı nereden kırdın derseniz, Deadwing gibi ilk dinleyişimde (ve yıllar sonra hala) aklımı kaybetme hissiyatını vermemesidir. Yine de İngiltere'nin Pink Floyd'dan sonra bu tarzdaki en atmosferik ve yaptığı müziğin hakkını veren grubuna yakışır kalitede, yakışıklı bir albüm olmuş The Incident.

9/10

Infected Mushroom - Legend of the Black Shawarma

2009-09-29T15:08:00.000-07:00

Iptıs ıptıs jın jın jın jın. Yeah.

Saykedelik transçı İsrailli ikili Infected Mushroom’un 7. albümü Legend of the Black Shawarma da geçtiğimiz ay piyasaya çıktı. Müziklerinin türü hakkında çok ahkam kesecek bir insan olduğumu düşünmediğim için albümün kalitesiyle alakalı bir şey söylemek de bana düşmüyor.

O yüzden inceden albümle ilgili verebileceğim bilgilere geçeyim.

İsrailli ikili dedik. Erez Eisen (alemlerde I.Zen olarak da biliniyor) ve Amit Duvdevani (kendine Duvdev demiş, arkadaşı kadar şanslı olamamış mahlas konusunda) tarafından 1996 yılında kurulan Infected Mushroom o dönemden beri istikrarlı bir büyüme göstererek iki yıl önce çıkardıkları Vicious Delicious’la piyasanın popülerleri arasına yükseldi. O albüm zamanında MySpace’te türleri hakkında Psy – Trance – Metal yazdığını da bir not olarak düşelim.

Vicious’la beraber abilere gitarda Erez Netz ve Tom Cunningham, davullarda da Brezilyalı çiko Rogerio Jardim de dahil oldu. Infected Mushroom’un şimdilik zirvesi Vicious Delicious’taki sert tat da bu arkadaşlar sayesinde zannediyorum. Özellikle Heavyweight’in değme progresifçi diye geçinen gruba taş çıkartacak kalitesini hatırlatmadan da geçemeyeceğim. Ama konumuz bu değil.

Legend of the Black Shawarma, bu ikilinin “konsept albüm yapıcaz” gazıyla yola çıkıp sonra o gazı devam ettiremeyip formatı bozduğu bir albüm. Trance’çinin konsept albümü de tabi bu arada rock gruplarınınki gibi olmuyor, arkadaşların derdi çok sevdikleri restoranların isimleriyle şarkı yapmakmış. Sonra artık ne yapmışlarsa çıkaramamışlar mı o kadar restoran, o sevdadan vazgeçmişler. Shawarma da orta doğunun meşhur dürüm kebabıymış, dönere benzer falan deniyor hatta. Tey allahım.

Albümün bu eğlenceli ve anlamsız yönlerini geçersek, baya melodik, kıpır kıpır, arabalık bir kayıt çıkarmışlar (biz arabalık diyoruz çünkü biz metalciyiz, dans ederek kendimizden geçmek bize pek yakışmaz). Vicious Delicious’a göre daha az grup müziği, daha çok elektronika var. Yine de gitar rifflerinden vazgeçmemişler, ne de olsa grubun olgun elemanı Duvdev gençken metalciymiş, punkçıymış. Takma ismini değiştirse yol yakınken aslında iyi olur, Puff Daddy bile yaptı bu işi, Duvdev mi yapamayacak?

Neyse efendim, farklı bir tad arıyorsanız, “amaaan hep mi kafa sallıycaz, biraz da zıplayalım, yarın rock barlardan başka mekanlara da gitmek gerekirse kültür şoku yaşamayalım” diyorsanız Infected Mushroom tam size göre. Yumuşak bir geçiş olması bir yana, bestelerin kalitesi ve Korn’un frontmani Jonathan Davis ile Jane’s Addiction’ın vokalisti Perry Farrell’in birer şarkıda gruba nasıl eşlik ettiğini görmek konusundaki dizginleyemeyeceğiniz merak sizi bu albümü ind… almaya yöneltecek.

Clubber metalciler ve metalci clubberlar zaten bu albümü çoktan edinip alemlere akmaya başladılar. Onlara bişey demiyorum. Puanlamayı nasıl yaptığımı da sakın sormayın.

6,5/10

Muse - The Resistance

2009-09-17T10:28:00.000-07:00

Muse olgunluk dönemine giriyor.

Memleketleri Teignmouth adlı kasabada boş zamanlarında gidebilecekleri bir sinema dahi bulunmadığı için can sıkıntısından müziğe başlayan üç genç ilk albümleri Showbiz’i piyasaya sürerken çok değil 10 sene içerisinde dünyanın en popüler gruplarından biri olacaklarını tahmin ederler miydi acaba? Bilmiyorum. Ama işte, yıl 2009, milyonlar Muse’un yeni albümünü merakla bekliyor. Henüz albümün kaydına girildiği haberi geldiğinde çoğunluğun beklentisi tavan yapıyor, kimi bu yükselişi sürdüremeyeceklerini ve vasat iş gelirse şaşırmayacağını belirtiyor. Gibi gibi.

Neyse efendim, albüm elimize geçti, şimdiye kadar boş bir Muse albümü görmemiş olan ben yine hitlerle dolu, gümbür gümbür dinlenecek bir albüm bekliyordum, Black Holes’da yakaladıkları tadı bir adım ileriye götürmelerini mesela… Halbuki Matthew Bellamy ve arkadaşları bu sefer tam ters yöne girmişler, bu kadar büyük kitleler tarafından kabul görmek tam olarak kendi istedikleri müziği yapabilmeleri için cesaretlerini mi artırmıştır yoksa artık müziğin gittiği yöne gitmekten sıkılıp müziği beraberlerinde bir yere mi götürmek cazip gelmiştir bilemedim. Lakin son Muse albümü The Resistance, Muse’un popülaritesi çapında alternatif bir albüm. Pop’a göz kırpan catchy rock şarkıları yerine hazmı zor, komplike, sert ve aynı zamanda senfonik bir albüm gelmiş adamlardan. Yanlış anlaşılmasın, Muse’u dünyaya sevdiren Muscle Museum, Bliss, Plugin Baby, Hysteria, Supermassive Black Hole başta olmak üzere sayısız hit ve bu şarkıları içeren albümlerle hiçbir alıp veremediğim yok. Ama bu albüm onlar gibi değil. Queen’e benziyor mesela. Pink Floyd’a ve hmm, Gershwin’e, Lizst’e benziyor. Şimdiye dek hiç olmadığı kadar çoksesli, bir yandan elektronik öğeleri de eksik değil, yerli yerinde duruyor. Ama ekstradan Matthew Bellamy’nin synthesizer’ından çıkan senfonik tadlar pek bir leziz. Piyanolardan bahsetmiyorum bile.

Bu albümle beraber iyice ortaya çıkıyor ki, Muse en muhafazakar progressive dinleyicisinin bile önyargılarından arınarak dinlemesi halinde kabul edeceği gibi, artık saf progressive rock yapan bir grup. Her zaman yazdık, yine yazıyoruz (burada futbol yorumcusu tadını da yakaladım, fena olmadı) progressive rock’ta aradığımız şey dinlediğimiz müziğin ne kadar kompleks olduğu değil, ne kadar yeni olduğu. Muse bu yenilenme ve ilerleme işini The Resistance ile birlikte 4 albümdür yapıyor, daha da yapacak gibi duruyor.

Hemen hemen 54 dakika süren albümden öne çıkan şarkılar elbette var ama diğerleri sıradan olduğundan değil. Resistance harika bir şarkı ve geçişlerindeki kusursuzlukla sizi içine alıyor. United States of Eurasia bahsettiğim Queen tadını en yoğun biçimde alabileceğiniz eser. Albümün son üç parçasını oluşturan Exogenesis senfonisi inanılmaz. MK Ultra, Unnatural Selection albümün sert elemanları. Muse en iyi işlerinden birini çıkarmış.

Bu albümü, piyasaya ilk çıktıklarında Radiohead özentileri diye dalga geçilen ama günümüze gelindiğinde üretkenlikleri, ortaya koydukları işlerde tutturdukları kalite ve istikrarları ile dünyanın en büyük gruplarından biri olma yolunda emin adımlarla ilerlemeye devam eden 3 İngiliz’in 10. yıllarının şerefine 10 puanla taçlandırmaktan mutluluk duyuyorum. The Resistance Muse’un en zor ve aynı zamanda en dolu albümü. Ve dinlediğinize pişman olmayacaksınız.

10/10

Baraj

2009-09-13T15:40:00.000-07:00

İzmir - Mayıs 2004

Araba

2009-09-13T15:39:00.000-07:00

İzmir - Mayıs 2004

ZIP!

2009-09-13T15:36:00.000-07:00

Bozcaada, Habbele - Ağustos 2009

Yunus

2009-09-09T15:34:00.000-07:00

Yunus Amcam. Bozcaada - Ağustos 2009

Sümeyra

2009-09-09T11:49:00.000-07:00

Papam ve Oğlum

2009-09-09T11:48:00.000-07:00

Dredg - The Pariah, The Parrot, The Delusion

2009-07-16T04:35:00.001-07:00

Dredg’den eşsiz bir albüm.

Selam. Dredg’in son albümü The Pariah, The Parrot, The Delusion’ı kritik etmeye çalıştığım dördüncü yazıya hoşgeldiniz. Bundan önceki üç tanesine asla ulaşamayacaksınız tabii ki. Sanırım bir albüm ile ilgili birşeyler yazarken hiç bu kadar zorlanmamıştım.

The Pariah, The Parrot, The Delusion, Kaliforniya’lı alternatif progresif rock topluluğunun dördüncü stüdyo albümü. Bir önceki şaheserleri Catch Without Arms’tan dört yıl sonra elimize ulaşabildi. Hani kimi albümler, kitaplar, filmler vardır, duyurulduktan sonra uzun zaman beklersiniz, beklentilerinizi tavan yaptırır, merak eder, araştırır, hakkında ufacık birşey buldukça döner dolaşır onu incelersiniz. Bazen bu kadar merakla beklediğiniz o şey gelip önünüze koyulur ve kelimenin en basit haliyle tatminsizlik yaşarsınız. “Bu muymuş?” dersiniz. Yabancı olmadığınızı düşünüyorum bu duyguya.

Korkmayın, varacağım nokta şurası, Dredg, hayranlarını uzun süre bekletip, ardından onları mutlu edecek bir albüm çıkarmayı başarmış. Sonda söyleyeceğimi de bu açıdan başta söyleyeyim, elimizde çok çok iyi, belki de Dredg’den çıkan en iyi albüm var.

Albüm, frontmanimiz Gavin’in deyişiyle, “dünyanın yedi milyarıncı vatandaşına yazılmış bir mektup”. Kendinizi yedi milyarıncı vatandaş yerine koyup, üzerinize alınarak mı dinlersiniz, yoksa bakalım bu bilge adamlar yedi milyarıncı insana neler söylemiş diyerek mi incelersiniz, bilemem. Herkesin bu albümden algılayacakları farklı, çünkü şarkılar, ve dolayısıyla albüm, birden çok alt metni barındıran, farklı anlamlara çekilebilecek, sakin ama güçlü bir albüm. Dolayısıyla bu kritiğin size “bu albümü alın ve dikkatle dinleyin, size hissettirdikleri, başka kimselere hissettiremeyeceği şeyler olacak” demekten başka bir hayrı dokunmayacak, gerçekten. Belki biraz teknik taraflarına, müzikal taraflarına değinebilirim, dingin bir albüm, her zamanki gibi, belki her zamankinden biraz daha melodik, muhteşem bir prodüksiyon ve sound var, o kadar ki, örneğin Gathering Pebbles’ta parmak şıklatmalara eşlik etmek için kafanızı duvarlara vurasınız geliyor. Veya Dino öyle bir yere öyle bir alto sıkıştırıyor ki, albüm içerisinde o tınıyı ayak tabanlarınızda duyuyor, irkiliyorsunuz. İnanılmaz.

Bu albümü – mümkünse orijinal olarak – alın. Bir mektup zarfı gibi dizayn edilmiş artworkünü incelemeye dalın. Şarkıları dinleyin, demek istediklerini anlamaya çalışın, özümseyin. Edineceğiniz, benimkinden, sevgilinizinkinden, en iyi arkadaşınızınkinden farklı, eşsiz bir tecrübe olacak. Daha da ne diyeyim bilmiyorum. Albümü dinlemeye dönüyorum.

9/10

Edward Norton ya da "Bir kariyer nasıl mahvedilir?"

2009-07-14T05:43:00.000-07:00

Sorun bana, söyliyeyim, en sevdiğin aktör kimdir şu dünyada diye sorun ne olur, son 11 senedir cevabım Edward Norton. Aklımın ermeye başladığı zamandan beri, sinemaya biraz daha farklı gözle yaklaşmaya başladığımdan beri, daha yetenekli bir adam görmedim piyasada.

Fight Club'da kariyerinin zirvesine varan bu şahane adam, başrolü paylaştığı Brad Pitt'in aksine, o günden beri birkaç istisna haricinde devamlı kötü seçimler yaparak, şu an varmış olması gereken "günümüzün De Niro'su" sıfatına malesef uzaktan bakmakta.

Bakarsak duruma;

Only in America'yı es geçersek, gözüktüğü ilk sinema filmi ile (Primal Fear) en iyi yardımcı erkek oyuncu dalında adaylık kazandı akademiden. Ardından Isaacman'in People vs. Larry Flynt'inde Larry'nin avukatı rolünde parlak bir oyunculuk sergiledi. Woody Allen, Everyone Says I Love You'da ona küçük bir rol verdi, Rounders'da Matt Damon ile eğlenceli bir ikili oluşturdular. Ardından onu büyük kitlelere tanıtan, kimilerine göre en iyi performansı (katılmamak mümkün değil) American History X geldi, büyük başarı kazandı ve David Fincher Fight Club'ın başrolünü kendisine teslim etti. Bu işten de alnının akıyla sıyrıldı. Hem yönettiği, hem de oynadığı romantik komedi Keeping the Faith güzeldi... Peki ya o günden beri?

Rol aldığı filmlerdeki performansları değil burada konu. Mesela oynadığı en rezil filmdir sanırım, The Score, içerde De Niro ve Brando olmasına rağmen, parlamaktadır Edward Norton. Ama film o kadar kötü ki, kariyerini ileriye götürmez.

Death to Smoochy - Kötü
Frida - Yani eeh
Red Dragon - Kötü
The Italian Job - Eğlencelik
Kingdom of Heaven - Yüzünü görmedik
Down in the Valley - Özelliksiz
The Illusionist - Rezillik
The Painted Veil - Sıkıcı
The Incredible Hulk - Vasat
Pride & Glory - Korkuyorum izlemeye

Bu filmler arasında tek düzgün iş, Spike Lee'nin 25th Hour'u. Onu da yukarda yazmadım bütünlüğü bozmasın diye.

Demeye çalıştığım, kendisi 40 yaşına geldi. Kariyerinin son 9 yıllık kısmı heba olmuş durumda, Agent'ı hala işinin başında mıdır bilmiyorum ama, ben olsam, aynı yılda aynı seviyede olduğum diğer aktörlere, ve bulunduğu yerlere bakar, onu kızılcık sopasıyla kovalardım. Doğruya doğru. Modern zamanların en büyük potansiyellerinden biri dandik çizgi roman uyarlamaları ve fark yaratmayacak filmlerde harcanırken kendisinin yarısı etmeyecek adamlar, yönetmenlik ve prodüksiyon harikası filmlerde şanlarına şan, şöhretlerine de şöhret katıyorlar.

Hala geç değil tabi ama, 2001 yılından beri pre-prodüksiyon aşamasında olan (ve 2010'dan önce gösterime girmesi imkansız olan, şahsi kanaatim asla izleyemeyeceğimiz) kendisinin yönetip başrolünde oynayacağı Motherless Brooklyn, yine De Niro ile oynayacağı Stone ve post prodüksiyonda olan umut vaat etmeyen Leaves of Grass ile en azından kısa vadede bir kımıldanma gösteremeyeceği kesin.

Stone ise Robert De Niro ve Milla Jojovich ile meraklandırsa da, yönetmeni John Curran'ın Painted Veil'de beni uyutmayı başarmış olması ve pek parlak olmayan kariyeri ile yine soru işaretleri yaratıyor.

Umarım kendisinin ikinci baharı Clint Eastwood gibi yaşlılık dönemine denk gelmez. Üzücü olur.

Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings

2009-07-13T22:52:00.000-07:00

Ne olur, kara bulutları kaldırın artık aradan.

Üzerine gevezelik etmekten hiç sıkılmadığım gruba ve kendilerinin son albümüne geldi sıra.

Öncelikle, bu yazıyı okuyanların, söylediklerimi doğru algılayabilmesi için Dream Theater’ın diğer albümleri hakkındaki görüşlerimi bilmesi lazım, öyle ya, Black Clouds & Silver Linings, 2002 sonrasındaki Dream Theater’ın girdiği yolda devam ettiği bir albüm ve bu albümü kritik edecek adam diğer albümler hakkında ne düşünüyor, Dream Theater’dan anladığı ne, kendilerinden ne bekliyor ve ne buluyor, bunu anlamadan bu kritiğin sonundaki puanın anlamlandırılması pek mümkün değil.

When Dream and Day Unite: 7/10
Images and Words: 10/10
Awake: 8/10
Falling into Infinity: 9/10
Scenes from a Memory: 10/10
Six Degrees of Inner Turbulence: 9/10
Train of Thought: 6/10
Octavarium: 4/10
Systematic Chaos: 5/10

Yani, 2002’ye kadar bu adamların yaptığı işin ortalamasına 8-9 diyen ben, o dönemden beri Dream Theater’dan çıkan işleri vasat buluyorum.

Black Clouds’a gelirsek;

Octavarium’u hiç sevmemiştim, ama albüme ismini veren epik şarkı, Dream Theater’ın yaptığı en iyi işlerden biriydi. O olmasaydı, albüm tek kelime ile çöptü. Systematic Chaos’ta “In the Presence of Enemies” ikilemesi mutluluk verici idi, kalanı işe yaramazdı. Chaos’u dinlediğimde “daha da kötü bişey çıkmaz herhalde” diye düşünürken, Black Clouds geldi.

Tam bir hayalkırıklığı.

Albümde bir tanecik bile “haydi açayım da şu şarkıyı dinleyeyim” dedirtecek parça olmadığı gibi, sözler basit, besteler formülize, prodüksiyon feciat. Albüm “A Nightmare to Remember” ile açılıyor ki, bu şarkı, Dream Theater değil. Dakikalar süren bir kaos, hiçbir etkileyiciliği olmayan riffler ve trafik, eklektik bir tarz. Bu, albümün kalanının nasıl olacağı konusunda daha ilk dakikalardan bize mesajı ulaştırıyor, diyor ki, “Gerçekten içlerinden geldiği için müzik yapan bir Dream Theater mı bekliyorsun, daha çok beklersin, çünkü artık grubun müzik piyasası içerisindeki ilerleyişi de, şarkıları ve albümleri gibi, formülize. Progresif müziğin doğasında olan değişkenlik, Dream Theater için şarkılar içerisindeki ölçülerin değişmesinden ya da odd time’lardan başka birşeyi ifade etmiyor, bu grup artık en geç iki senede bir albüm çıkaran, her albüm sonrası kendini yollara vuran, her turne sonrası bir live albüm çıkaran, her live albüm sonrası bir Mike Portnoy DVDsi çıkaran, yapacak birşey kalmadığında stüdyoya giren ve davulcularının resmi fan forumlarında ‘aman tanrım, en iyi albümümüz geliyor, hiç olmadığı kadar karanlık ve kompleks, vesaire vesaire’ yazacağı bir döngüde.”

Albümlerin yapısı hakeza, Octavarium, Presence ve buradaki Count Of Tuscany aynı şarkılar. Sacrificed Sons, Ministry of Lost Souls, ve buradaki Best of Times aynı şarkılar. The Dark Eternal Night ve bu albümdeki A Nightmare to Remember aynı şarkılar. Zaten, son 4-5 albümdür devam eden ve Mike Portnoy’un Alcoholics Anonymous Suite diye adlandırdığı “şey”in temsilcileri This Dying Soul, The Root of All Evil, Repentance ve nihayet, wav kesme biçmeyi becerebilecek herhangi bir müzik dinleyicisinin kolayca oluşturabileceği The Shattered Fortress, aynı rifflerden ve aynı yapılardan beslenen şarkılar. Dolayısıyla, her albümde 3-4 aynı tarz şarkı olduğunda, her albüm de birbiriyle aynı yapıya ister istemez ulaşıyor.

Şarkıların yapılarına girmeye gerek yok, ama demek istediğimi anlamışsınızdır, Dream Theater’ın her noktasında bir formüllere, kalıplara uyma, bir öngörülebilme ve bunlara bağlı olarak vasatlaşma var.

Dream Theater’ın bu noktadan çıkışı, beste yapmak için beste yapmak yerine, içlerinden birşeyler gelmesini bekleyerek birşeyler üretmek yoluna dönmesi olacaktır. Çünkü, bu grup her ne kadar en parlak dönemini yaşıyor gibi gözükse de, bunu günümüzün sınırsız PR olanakları ve biraz da seviyesine indikleri kitlenin kalabalığına borçlular.

Eğer bir sonraki albüm de Mike Portnoy ve John Petrucci prodüktörlüğünde çıkacaksa ve beste yapmak için toplanacaklarsa bir stüdyoya, akıllarına geleni yazıp ardarda ekleyecek ve sonra bunu “inanılmaz emprovize takıldık, sanırız progresif ruhu bu” kabilinden laflarla mazur göstermeye çalışacaklarsa, kara bulutlar grubun üzerinde daha uzunca dolaşmaya devam edecek demektir.

Umarım etraflarında onlara yol gösterecek akil adamlar vardır.

Bu albümü edinin, dinleyin, Dream Theater’ın Dream Theater’ı taklit etmesine tanık olun. Bahsettiğim, her yerde görebileceğiniz türden birşey değil.

3/10

Riverside - Anno Domini High Definition

2009-06-30T01:52:00.001-07:00

En iyi çalışmaları olmamakla beraber, Rapid Eye Movement’ın hayalkırıklığını alan, sağlam bir albüm.

Riverside'ı 2005 yılında, prodüksiyon aşamasındaki bir progresif rock albümünü yayınlayabilecek plak şirketlerini araştırırken Laser's Edge'in sitesinde keşfetmiştim. İlk albümleri Out of Myself'i henüz yayınlamışlardı. Laser's Edge, grubu tanıttığı mütevazı sayfaya Loose Heart'ın mp3'ünü de eklemişti sağolsun, kendileriyle tanışmamız böyle oldu.

Bir süre sonra InsideOut'a transfer oldular ve mükemmel albüm Second Life Syndrome geldi. Rapid Eye Movement öncesinde iki kere Türkiye'ye uğradılar. Masstival 2007'de kendileriyle sohbet etme imkanı da bulmuştum, Polonya vatandaşı elemanlara sahip bir gruba göre gayet sıcakkanlı ve ilgili insanlardı, hala kendi mütevazı minibüslerinde yolculuk ediyorlardı. Hatta şöförleri yoruldukça davulcuları Piotr direksiyona geçiyordu vesaire.

Rapid Eye Movement beni pek sarmamıştı. Hatta birkaç dinleme teşebbüsünden sonra bir daha da açmadım albümü. Zira S.L.S. ile zirve yaptırdıkları beklentileri karşılamaktan uzak, aceleye gelmiş bir albüm gibi durmaktaydı ve ne yalan söyleyeyim, ben de üstünde pek durmadım sonrasında.

Anno Domini High Definition çıktığında da biraz çekindim. Çünkü, bu albümde de R.E.M. tarzı bir hayalkırıklığı yaşarsam Riverside'ı bir-iki albümlük gruplar arasına yollamam gerekecekti. Bir yandan da sevindim, çünkü, eh, sevdiğiniz gruplardan birisi yeni albümünü çıkarıyorsa, iyi olsun olmasın, üstüne kafa yorup birşeyler karalamak her zaman zevklidir.

Bir albüme dair başarılı/başarısız ayrımını o albümü tekrar dinlemek isteyip istemediğime göre yapan biri olarak, Anno Domini'yi temin ettiğimden beri günde bir - iki defa çeviriyorsam müzikçalarımda, demek ki bu sefer çekincelerim yersiz, Riverside'ı zihnimde yakıştırdığım yerde tutmaya devam edebilirim.

Şunu söyleyeyim, Riverside güvenli limanlara, sağlam bestelerle geri dönmüş. Out Of Myself ve Second Life Syndrome'da fan kitlelerini yaratan o aksak Riverside yürüyüşleri, atmosferik klavyeler, Mariusz'un buğulu sesi, melodik ve eşlik edilesi gitar soloları... Hepsi yerinde duruyor. Progresif müzikte, "ne kadar söz varsa düne ait, şimdi yeni şeyler söylemek lazım" mantığıyla naçizane ahkam kesmekte olan ben bile Rapid Eye Movement'tan sonra bu albüme mutlulukla yaklaşabiliyorum. Çok sürpriz işler çıkarmamalarına rağmen tatmin edici bir çalışma olmasının altında ise ellerindeki müzikal malzemeyi tekrar tekrar kullanmaktan kaçınıp, kısa bir albüm sunmak pahasına değişken ve melodik besteler yaratabilmiş olmaları yatıyor.

Sonuç olarak, elimizdeki Second Life Syndrome klasında bir albüm değil. Ve malesef Out of Myself'e de yaklaşamıyor, ki bu, albümün kötü olmasından kaynaklanmıyor. Bu ilk iki albüm dediğim gibi Riverside'ın fan kitlesini yaratan, Avrupa progresif müzik sahnesinde kendilerine yer açan sıkı albümlerdir. Ama neyse ki Rapid Eye Movement'takinden daha sağlam besteler var bu sefer Mariusz ve arkadaşlarının elinde.

Second Life Syndrome'dan sonra çıkmış olması gereken albüm Anno Domini imiş, araya R.E.M sıkışmış. Gün itibarıyle Riverside bir önceki albümle girdiği duraklama döneminden, High Definition müzik kalitesi ile çıkmış gözüküyor. Sıcak polonyalıların yaptığı mesafeli ama bir yandan da davetkar müziği şiddetle tavsiye ediyor, lakin Second Life'a 9, Out Of Myself'e 8 vermiş biri olarak bu albümün değerini 7 puan olarak belirliyorum.

7/10

Dave Matthews Band - Big Whiskey and the Groogrux King

2009-06-25T00:15:00.000-07:00

GrooGrux Akademisi Bahar Şenlikleri

LeRoi Moore'un prodüksiyonu esnasında yaşamını yitirdiği son Dave Matthews Band albümü Big Whiskey and the GrooGrux King nihayet elimizde. Güney Afrika asıllı yetenekli müzisyen ve şarkı yazarı Dave Matthews'un etrafında kümelenmiş 4 tane virtüözden müteşekkil grubun bu 7. stüdyo kaydı.

Dave Matthews Band aslında benim uzun zamandır dinlediğim bir grup değil. Kız arkadaşımın aşırı düşkünlüğü sayesinde bulaştım ben de kendilerine. İyi ki bulaşmışım, zira DMB, her müzikseverin ucundan kıyısından kulak kabartması gereken bir müzikal ziyafet sunuyormuş dünyaya, hem de tam 15 yıldır.

1:11'lik intro Grux'tan sonra Matthews'un çığlıklarıyla giren ve üflemelilerle oldukça dinamik bir hale bürünen Shake Me Like A Monkey ve ardından gelen Funny The Way It Is, albümün havasını daha ilk 10 dakikasında belli ediyor. Elimizdeki, Before These Crowded Streets'le kapışacak kadar groovy ve üstüne düşülmüş bir çalışma.

Grubun kendine has ballad tarzının dışına çıkmadığı Lying In the Hands of God, doğu (daha da doğu!) ezgileriyle zenginleştirilmiş Squirm, Danny Barnes'ın banjosuyla gruba eşlik ettiği Alligator Pie albümde öne çıkan şarkılar. Time Bomb ise Matthews'un sesinin her tonunu kulaklarınıza sunduğu, harika vokal melodisi ile eşlik etmeden duramayacağınız bir şarkı ve kişisel favorim.

Klasik Dave Matthews Band soundunu, dinleyiciyi ilk anda yakalayan yepyeni besteler ve müthiş altyapılarla sunan albüm, alternatif rock-pop, funk, grup müziği ve sıkı prodüksiyon seven herkesin ilgisini hakediyor.

GrooGrux’a gelince... Kelime, efsane şahsiyet Carter Beauford, merhum LeRoi Moore, grupla pek çok kez çalışmış Tim Reynolds ve Tim Wicks’in beraber müzik yaparken ortaya çıkan enerjiye verdikleri isim. Aynı zamanda da birbirlerine hitap şekilleri. Arkadaşları Dave Matthews, Steffan Lessard ve Boyd Tinsley'i de naçizane akademilerinden mezun olmuş, GrooGrux çalabilen oğlanlar olarak kabul ediyorlar.

Bize de akademinin öğretim görevlileri ve öğrencilerinin bu kollektif çalışmasının tadını çıkarmak kalıyor.

8/10

Sıfır KM - Albüm

2009-06-24T00:01:00.000-07:00

Ustalardan Ustalara Saygı

Volkan Öktem, Ant Şimşek ve Levent Yüksel'den oluşan Sıfır KM'yi ilk kez Masstival 2007'de dinleme şansına sahip olmuştum. Daha doğrusu o koşuşturma içerisinde bir kısmını izleyebilmiştim. Rush'tan YYZ ile girdikleri konseri, kendi parçaları ve zamanında Levent Yüksel'in seslendirdiği bazı şarkılarla süslemişler, yüksek teknik kapasiteleri ve kimyaları sayesinde çok iyi bir performans sunmuşlar, festival katılımcılarının yüksek beğenisini kazanmışlardı.

O zamandan beri sıfır kilometre bir albümleri olsa da dinlesek diye bekliyordum. Kısmet bugüneymiş.

Kendilerine denk gelmiş olanlar zaten tarzları hakkında fikir sahibidir. Dinlemeyenler için söyleyelim, Rush'ın yaptığı işi yapıyorlar: Progresif hard rock. Zaman zaman sound sertleşiyor, zaman zaman Levent Yüksel'in perdesiz basının girdiği yerlerle alaturkalaşıyor. Bu alaturkalaşmayı Yüksel'in şarkılara vokallerini de kattığı zamanlarda da görüyoruz. Ayrıca, Sting etkilenmeleri de oldukça bariz.

Parçalarda Rush, Marillion, Metallica, Sting etkileri duyulabiliyor. Bu etkilenmeler tecrübesiz bir grubun elinde rahatsız edici olabilecek iken, ülkenin en kalburüstü müzisyenlerinin elinde dinlenesi bir albüm olarak değer kazanmış.

Levent Yüksel'in kendi albümlerinde seslendirdiği Zalim, Yas ve Med Cezir, grubun kendi tarzıyla yeniden yorumlanmış, ayrıca Paranoya ve Speed gibi parçalarda Levent Yüksel sesini bir enstrüman gibi kullanıp fark yaratıyor. Söz ve müziği Ant Şimşek'e ait olan Meraklı ve Rahat Bırak ise albümde enstrümental olmayıp, yeni yazılmış olarak değerlendirilebilecek iki şarkı.

Albüm, piyasadaki bir çok yerli albümde ama önde, ama arkada yer almış, enstrümanına hakim, kabiliyetli müzisyenlerin, ilham aldıkları, etkilendikleri kişilere/gruplara çaktığı bir selam. Sundukları şey yıllar önce yapıldı, bunun da farkındalar ve en azından küresel çapta yepyeni bir şeyler ortaya koyma dertleri yok, bu da çok belli. Ama besteler ve uyumları çok iyi. Dinleyiciyi kolayca yakalıyor, kolay bırakacağa da benzemiyor.

En güzelinden şöyle söyleyelim:

Altında imzası olan, davulda Terry Bozzio, basta Pete Trewavas, gitarda da John Petrucci'den kurulu bir süpergrup olsaydı, "Albüm", yurtdışında el üstünde tutulacak, heyecan yaratan bir eser olarak ilgi görecekti.

Burnunuzun dibinde sessiz sedasız, aradığınız müziği yapan bir Türk süpergubu var. Kayıtsız kalmayın.

8/10

Osi - Blood

2009-06-23T23:52:00.000-07:00

Jim Matheos ve Kevin Moore'dan Progresif Rock – 101.

Progresif rock ve metal sevip, yolu Dream Theater'dan bir şekilde geçmiş herkesin dahil olduğu bir tartışma vardır, tartışmanın bağlam içerisindeki ağırlığı "McCartney mi Lennon mı?","asitçi misin metalci mi?", "Warcraft mı Dune 2 mi?" gibi bir sürü meşhur soruya denktir.

Kevin Moore mu Jordan Rudess mi?

Ben Jordan Rudess'çiyimdir. Belki Metropolis pt.2'yi çok sevdiğimden, belki de tekniğine hayran olduğumdan -emin değilim-. Dream Theater'ın ruhunu Kevin Moore'un ayrılmasıyla kaybettiği savına gıcık olurum. Hatta Dream Theater'ın altın çağını yaşadığı 2000'lerin başlarında hala grup üzerinde hayaleti dolaşan Kevin Moore'dan sıkılıp, kendisini "loser", grubu ise "winner" ilan edip, "geçin artık şu adamı" demişliğim dahi vardır.

Toyluk işte.

Dream Theater'ın gitgide formülize olup, yerinde saymaya başladığı zamanlarda, Kevin Moore, Fates Warning'in beyni Jim Matheos'un projesi OSI'ye dahil olup, eski grubunun dinleyicilerine vermeyi unuttuğu şeyleri hatırlatmaya başladı.

Blood, OSI'nin üçüncü stüdyo albümü. İlk iki albümün aksine Mike Portnoy davullarda yok. İyi ki de yok, zira tarzında belki de en iyi müzisyen olan Porcupine Tree elemanı Gavin Harrison, Blood'da gruba eşlik ediyor. Bu sayede ikinci albümdeki tek düzelikten de kurtulmuş halde ritimler çünkü Harrison (komplike veya değil) tempo tutmak yerine davulu bir enstrüman gibi kullanmış. Kendisine projelerinden yahut Porcupine'dan aşina olanlar ne demek istediğimi anlayacaklardır.

Blood, oldukça melodik, bir yandan da karamsar bir albüm. Moore'un o özelliksiz ses tonunun albümün havasına oturuşu nefis. The Escape Artist, False Start, Microburst Alert gibi parçalarda grup sertleşip, bir yandan da elektronik müziğe kayarken, Terminal gibi, We Come Undone gibi görece sakin parçalarda melodi sınırlarını zorluyor. Radiologue ise yılın en iyi işlerinden biri.

Opeth'in has adamı Mikael Akerfeldt ise Stockholm'da gruba vokallerini ödünç vermiş. İlk albüme konuk olan selefi/ustası Steven Wilson'lı ShutDOWN'ın aksine, Stockholm albüm içerisinde biraz zayıf kalmış. Bu da nazar boncuğu olsun.

Blood, 2009'un en iyi albümleri sıralamalarında kendine yer bulacak, melodik, sert, elektronik ve aynı zamanda da yenilikçi bir albüm. Progresif müziğin temelinin "çalınamayanı değil de, daha önce çalınmamış olanı yaratmak" olduğunun farkında olan iki adamın dünyanın en yetenekli ve yaratıcı davulcularından birini yanlarına alıp bize sundukları bir başyapıt.

Kevin Moore'a laflarımı bana yedirdiği için teşekkür ediyorum. Blood'ın da önce progresif müzik dinleyicilerince, ardından açık fikirli rock ve hatta elektronik müzik dinleyicilerince beğenileceğini düşünüyorum.

Progresif müzikten anladığınız kompleks müzik değilse, bir göz atın. Gerçi her türlü göz atın, sevme ihtimaliniz yüksek.

9/10

Emo

2008-10-06T23:24:00.000-07:00

Modelin kendisinden "ben böyle sanatın içine tükürürüm" yorumu alan çalışma. Yeah.

Melaam

2008-08-03T11:47:00.000-07:00

Sergi Mimarlık Dekorasyon

2008-08-02T11:45:00.000-07:00

Yağmur

2005-03-14T11:40:00.000-08:00

Oldboys

2005-03-13T11:37:00.000-08:00

Stuck

2005-01-12T11:36:00.000-08:00

Shoot Me Again (I Ain't Dead Yet)

2004-07-21T11:34:00.000-07:00

Watch The Weather Change

2004-07-15T11:33:00.000-07:00

Speech

2004-05-16T11:30:00.000-07:00

Splendor

2004-05-12T11:29:00.000-07:00

Drawback

2004-05-10T11:28:00.000-07:00

Oyuncak

2004-05-09T11:27:00.000-07:00

9

2004-05-06T11:24:00.000-07:00